Elztalwolfjes

10 weken..... 10 weeks

2012-01-26T07:09:00.000+01:00

Buiten spelen........ playing outside

Tover........ Toontje.....

2012-01-11T09:47:00.000+01:00

He's here!!!!

Hoog water.... high water

2012-01-07T10:12:00.000+01:00

Bijna klaar...... Almost finished....

2012-01-07T09:55:00.000+01:00

Francien

Beer, Tover, Kees, Johnny, Abel?

2012-01-01T17:17:00.001+01:00

Jelte Kadin van de Kilstroom!

nog een weekje wachten, en dan heeft het Elztal er een klein wolfje bij.

just another week, and then one more little wolf will be living in the Elztal

Voor iedereen..... to everyone....

2011-12-21T07:22:00.000+01:00

En altijd in onze gedachten....
And always in our thoughts....

Werk in uitvoering..... Work in progress.....

2011-11-27T08:53:00.000+01:00

hoogwaterproof (hopelijk)

highwaterproof (hopefully)

waterleiding en afvoer

waterpiping and drainpipes

de opzichter

the supervisor

het huisje

the litlle house

nachtwerk

nightwork

het begin

the start

opzichter 2

supervisor 2

mooie balkjes

nice beams

en alweer nachtwerk

and again nightwork

begint er op te lijken

starts to look like something

hoogste punt: pannenbier!

highest point: celebration!

Bezoek uit België / Belgian visitors

2011-11-19T07:07:00.000+01:00

Long time no see, it was great fun!

Wonny, Faro en Ijubane

Sik'is, Antares, Ayuk en Bikeh

Bikeh

Ayuk

van achteren, from behind

Faro en Ijubane

Bikeh

Antares

Ayuk

Sik'is

Work, work, work.....

2011-10-31T08:38:00.001+01:00

Een oud, vervallen met asbest platen gedekt schuurtje moet plaats maken voor een nieuw tuinhuis.
De mooie oude wilg die ernaast staat blijkt ziek te zijn en moet dus helaas ook weg.....

An old ravaged barn with asbestos roof has to be replaced by a new garden house.
The beautiful old willow tree that stands next to it appears to be sick and unfortunately has to go also....

Extra help.... (otherwise there probably never will be a new doghouse......)

A small break...

Dong Feng is indispensable...

Everything ready for the concrete to be poured..... a huge truck is necessary...

Because of the risk of flooding we need solid foundation....

Klaar! Done!

Hoera!

2011-10-23T12:25:00.000+02:00

Dwyn is vandaag 8 jaar geworden!!!!

Mijn muur....... my wall....

2011-09-25T07:33:00.000+02:00

Tuur, King of the wall....

En Dwyn.........

hels karwei...... a lot of work....

2011-08-17T06:55:00.000+02:00

Verboden liefde..... Forbidden love....

2011-08-09T09:14:00.000+02:00

Amani & Tuur!

Dwyn kan blaffen...... Dwyn can bark...

2011-06-26T07:09:00.001+02:00

Bruno is nu ruim 3 weken dood, we missen hem heel erg.
We hebben nu een heel nieuw roedel, niet alleen omdat er een roedellid mist, maar ook omdat het gedrag van Dwyn en Tuur opvallende veranderingen vertoont. De meeste hopelijk tijdelijk.
Gezocht hebben ze Bruno niet, ze waren erbij toen hij net gestorven was en ze waren erbij toen we hem naar het crematorium brachten en daar, zo leek het toch, achterlieten.

Dwyn treurt, ze is heel verdrietig. Haar maatje, haar steun en toeverlaat, waar ze heel haar leven op heeft kunnen vertrouwen, is er niet meer. Ze is heel rustig en slaapt veel. Als een van ons, maar vooral Tuur, weggaat, ligt ze nog meer dan vroeger op wacht. Spelen wil ze niet.
Tuur is ook rustig, slaapt ook veel. Terwijl Bruno altijd de rustige was, de andere twee hielden van actie.

Tuur is onzeker, onrustig. Het lijkt alsof hij het idee heeft dat hij op moet passen, controleren dat alles goed gaat. Mensen die aan de deur komen worden met een brom of diepe blaf aangekondigd. Hij is voorzichtig, soms zelfs terughoudend en sommige personen wil hij niet kennen. Dat is nieuw. Gisteren bij mantrailing weigerde hij naar de gevonden persoon, een man, toe te gaan, zelfs de lekkere worst kon hem niet vermurwen.
We zijn niet helemaal terug bij af, maar de verandering is opvallend, en er zal tijd en energie nodig zijn om hem zijn evenwicht te laten hervinden. Ik hoop dat het lukt.

Dwyn doet mij helemaal versteld staan. Ze wordt 8 in oktober, ik heb haar nog nooit, echt nooit, horen blaffen. Nu doet ze het als er iemand voor de deur staat, zo'n diepe korte blaf, een aantal keren achter elkaar. Als ik de riem pak loopt ze soms weg, dan wil ze niet mee. Voorheen was ze zo blij en opgewonden als we gingen wandelen dat je de riem met moeite om kreeg. Beide fenomenen kennen we van Tuur, voorheen af en toe, nu vrijwel altijd, ze lijkt dat over te nemen.

Het was Bruno die altijd vrolijk en vol vertrouwen als eerste naar mensen toe ging, de anderen volgden, want als Bruno het deed, was het goed. Kleine onstuimige Bruno was de roedelleider, nu hij weg is, is de duidelijkheid weg, het vertrouwen een beetje geknakt.
Wilde spelletjes waren goed zolang Bruno in de buurt was, Dwyn lijkt het nu niet meer te willen.
Het wordt nu pas echt duidelijk hoe onze zo goed als blinde Dwyn op Bruno vertrouwde. Ze deed wat hij deed, nu doet ze soms wat Tuur doet.

Wie van de twee de baas is, is vooralsnog volkomen onduidelijk.

De tijd heelt alle wonden is het gezegde. We zullen zien.

Bruno died three weeks ago. We miss him very much.
We have a whole new pack now, not only because one pack member is missing, but also because there are remarkable changes in the behaviour of Dwyn and Tuur. Most of them hopefully temporary.
They didn't look for Bruno, they were there when he had just died, they where there when we went to the crematororium and, so it looks, left him there.

Dwyn grieves, she is very sad, Het pal, her support in everything, in whom she could trust, is no longer there. She is very quiet and sleeps a lot. If one of us, but above all Tuur, goes away, she waits and guards, more than before. She doesn't want to play.

Tuur is insecure, restless. It seems as if he has the idea he has to look out, to control that everything is alright. People at the door are greeted with a growl or a deep bark. He is careful, sometimes resevered and some people he doesn't want to know. That's new, yesterday at mantrailing he refused to go to the found person, a man, despite the treats. We're not totally back at quare one, but the change is remarkable and it will take time and energy to let him find his balance again. I hope he will.

Dwyn surprises me a lot. She turns 8 in October and I have never, ever, heard her bark. Nu she does, when someone's at the door, a short, deep bark, several times.
When I get the leash she turns away, she doesn't want to go. Before she always was so very very happy and excited to go for a walk, that it was difficult to put the leash on.
Both phenomena we know from Tuur, before occasionaly, no frequently, and Dwyn seems to adopt this behaviour.

It was Bruno who always, happy and full of confidence, greeted people, the others followed, because, if Bruno did it, it was okay. Small passionate Bruno was the pack leader, no he's gone the clearness is gone, the confidence a bit broken.
Wild games were okay as long as Bruno was near, now Dwyn doesn't want to play anymore.
Now it becomes very clear how much our almost blind Dwyn leaned on Bruno. She did what he did, now she sometimes does what Tuur does.

Who of the two is boss for the moment is totally unclear.

Time heals all wounds they say, we'll see.

Een Elztalwolfje minder....... One less Elztalwolf......

2011-06-04T08:00:00.022+02:00

Een stukje hemel op aarde..
heeft ons verlaten
onze kleine grote man
onze eerste, de beste, de knapste, de liefste, de wijste
voor altijd zielsverwant en maatje van Dwyn
grote geweldige broer en leermeester van Tuur

wat doet het pijn
en wat zullen we je missen
maar het is goed zo
dag kerel, dag lieverd
dank je wel
Bruno
Duke Beothuk Tachunga
6 maart 2003 - 3 juni 2011

Hopelijk heb je Anders gevonden, daar aan de andere kant, en ben je niet alleen

A little piece of heaven on earth..
has left us
our little big man
the first, the best, the sweetest, the most handsome, the wisest
for ever soulmate and other half of Dwyn
big fabulous brother and teacher of Tuur

it hurts so much
and we'll miss you to pieces
but it's alright
good bye my boy, good bye sweetheart
Thank you

Bruno
Duke Beothuk Tachunga
6 March 2003 - 3 June 2011

Hopefully you found Anders, there on the other side, and you're not alone

De laatste foto..... The last picture.....

Dag Oscar..... Goodbye Oscar....

2011-05-21T12:08:00.000+02:00

Mooie, lieve, gekke, onstuimige, trotse Oscar

Ook jouw sterke lijf en karakter waren niet bestand tegen die vreselijke ziekte, DM.
9 Jaar ben je geworden, slechts een paar maanden ouder dan je zus Kyra, die helaas hetzelfde lot beschoren was.
Je was een geweldige Saarloos, en in onze gedachten zul je dat ook altijd blijven!

Beautiful, sweet, crazy, turbulent, proud Oscar.
Even your strong body en mind couldn't stand up to this horrible disease, DM.
9 Years old you were, only a few months older than your sister Kyra, who unfortunately underwent the same fate.
You were a great Saarloos, and in our thoughts you will always stay just that!

Verbouwing...... Alteration

2011-05-11T07:10:00.000+02:00

Om onze gasten met honden nog meer vakantiegenot te kunnen bieden, vindt er in het Gästehaus een kleine verbouwing plaats.
In order to be able to offer our guests with dogs even more holidayfun, a small alteration is being done in our Gästehaus.

Mijn roedel..... My pack...

2011-04-26T08:07:00.000+02:00

Een paar foto's....... a few pictures

2011-04-24T07:13:00.000+02:00

Dwyn en....

Tuur

Bruno

wassen, clean

Ons meisje........our girl

2011-03-14T11:15:00.000+01:00

Dwyn!

Mooie bruine...... beautiful brown one.....

2011-03-14T10:58:00.000+01:00

Bruno!

Wolf, hond, wolfhond........wolf, dog, wolfdog....

2011-03-14T10:43:00.000+01:00

Tuur!

Treurig..... Sad.......

2011-03-12T06:18:00.000+01:00

2011: twee Saarlosen dood door DM, een door epilepsie, eentje door acute leukemie, en straks onze Bruno aan kanker. De tumor in zijn keel, die in februari verwijderd werd, is weer terug en kruipt richting zijn rechteroog. Verder zijn er uitzaaiingen in andere delen van zijn lichaam. Hoeveel tijd hij nog heeft? Wie zal het zeggen.
Wij zullen Bruno niet lastig vallen met chemo, bestraling en andere ellende waarvan de kans van slagen bijzonder klein is. Ook al willen we dat hij 15 wordt, maar dat zal dus niet gebeuren.

Bruno is erg druk - als hij zich goed voelt - met het opvoeden en uitdagen van Tuur. Hij heeft zich nog nooit zo veel en zo vaak uit zichzelf met Tuur bemoeid.
Ik denk al weken, het lijkt wel of hij weet dat hij niet veel tijd meer heeft, dat het nu moet gebeuren omdat het straks niet meer kan.

Het gaat niet goed met de Saarlooswolfhond, teveel erfelijke en andere ziektes.
Wanneer gaan die ogen nu eens open, die ego's aan de kant en wordt er werkelijk wat gedaan?
Ik ben voor outcross, naar mijn idee de enige manier om het ras misschien nog te redden.
Of er hier in huis nog ooit een volgende Saarloos komt? Dat hangt er maar vanaf.....

2011: two Saarloos dead because of DM, one because of epilepsy, one acute leukaemia and in a while our Bruno because of cancer. The tumour in his throat, that was removed in february, is back again and slowly grows to his right eye. Above that there are metastasis in other parts of his body. How much time his has left? Who knows.
We won't torture Bruno with chemo, radiation treatment or any other misery where chances of succes are very low anyhow. We want him to turn at least 15, but that won't happen.

Bruno is very busy - if he feels good - with educating and challenging Tuur. Never before he engaged himself so much and so often with him.
For weeks I've been thinking, it seems as if he knows that there is not much time left, he has to do it now because later he won't be able to anymore.

Things don't go well with the Saarlooswolfdog, too many hereditary and other diseases.
When will those eyes open, egos be thrown aside and really something useful done?
I'm in favour of outcross, in my opinion the only way to perhaps save the breed.
If we ever will have another Saarloos in the future? That depends......

Aan elkaar gewaagd.......well matched

2011-03-08T06:48:00.000+01:00

En ze lieten geen van tweeën los....
And neither of them let go......

Mooie wijze Bruno

Beautiful wise Bruno

Operatie dam.........Operation dam...

2011-02-18T09:16:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag 11 februari was het zover, de boomstammendam, ontstaan door de door smeltende sneeuwe ontstane overstromingen, zou uit de Elz worden verwijderd.
Ik dacht er natuurlijk pas op het laatst aan dat wat foto's ook wel aardig zou zijn, dus ik heb foto's van de laatste boom..... En die was weerbarstig.
Last friday, february 11, was the day, the timberdam that came into being through the flooding caused by the melting snow, would be removed.
I thought of taking pictures far too late, so I only have some of the last big tree. And this one was wilful.

De controledienst
The controlservice

Hoe krijgen we dat ding er in godsnaam uit?
How the hell are we going to get this thing out of the water?

Met behulp van Dong Feng, ons chinese wonder!
With help of Dong Feng, our chinese miracle!

Hij is gigantisch....
He is enormous....

Dat gaat niet in 1 keer....
It won't go in one piece...

De enorme stronk kwam er later ook nog uit, zij het met moeite.
The gigantic stump came out later on, with a lot of effort.

Alles wat er voor deze boom uitgekomen was, lag al op de kant:
Everything that came out before this tree, was already laying on shore:

En toen moest de eigenlijk nieuwe, maar verkeerd ingebouwde dus beschadigde septic tank die was gaan zwemmen nog (en de bomen die daar bekneld zaten):
And then the actually new, but wrongly installed and therefore damaged septic tank, who went swimming, had to be pulled out (and the trees thatwere stuck there):

Een onhandelbaar ding en het was al bijna donker...
An unmanageable thing and it was getting dark....

even leek het er op dat de Wolfauffang-Landrover te hulp zou moeten schieten
for a moment it looked like the Wolfauffang-Landrover had to help

maar Dongetje Feng liet zich niet kennen...en Andreas, de bestuurder al helemaal niet..
but little Dong Feng showed himself at his best.... as did Andreas, the driver..

Geschafft, gelukt, done!

Met dank aan alle stoere mannen, het was een heel karwei!
With thanks to all tough guys, it was a hell of a job!

Hij was kwaadaardig.......... It was malignant.......

2011-02-14T18:22:00.000+01:00

Bruno's tumor. En hij komt waarschijnlijk (spoedig) terug.
We overleggen morgen met de dierenarts wat we kunnen/willen doen.
Bruno wordt 8 in maart.

Bruno's tumour. And it will probably come back (soon).
Tomorrow we'll discuss with the vet what we can/want to do.
Bruno turns 8 in march.

Bruno

2011-02-10T07:13:00.001+01:00

De operatie aan zijn tand was uitgesteld vanwege de sneeuw en moeilijk begaanbare weg naar het dorp. Daar kwam de overstroming nog bij.
Maar gisteren was het zover. Voordat de tand zou worden aangepakt zou er eerst een endoscopie worden gedaan omdat ik ervan overtuigd was dat er nog steeds iets niet in orde was met Bruno. Het kokhalzen en hangend slijm uit de mond bleven maar doorgaan, vooral na het eten of een wandeling.

De tand is niet geopereerd, want Bruno bleek een tumor achter in zijn bek te hebben. Niet heel groot, wel heel diep. De tumor is eruit gehaald en opgestuurd voor nader onderzoek. Intussen moet Bruno weer opknappen. Momenteel heeft hij veel pijn. Vandaag gaan we terug naar de dierenarts voor controle. Dan moet hij maar een pijnstiller geven.
Arme Bruno.

Bruno's tooth operation was postponed as a consequence of the snow and slippery toad into the village. Above that we got the flooding.
But yesterday was the day. Before the work on his tooth there was to be an endoscopy because I was convinced that something still was not all right with Bruno. The retching and mucus that still hung from his mouth, especially after a walk or meal, were not normal.

The tooth was not operated on. It appears Bruno had a tumor in the back of his mouth. The tumor was removed and sent away for further examination. Meanwhile Bruno has to revive, at the moment he is in a lot of pain. Today we go back to the vet for a check up. I think the vet should give some painkillers.
Poor Bruno.

Water weg........Water gone

2011-01-26T08:36:00.000+01:00

Het water is weer waar het hoort, in de Elz.
Inmiddels is de omheining weer voor een groot deel gerepareerd en kunnen de honden weer naar buiten. Wat blijft voorlopig is de dam van boomstammen in de Elz die waarschijnlijk de grote overstroming veroorzaakt heeft. Het water moest zich een andere weg zoeken. Tot het water in de Elz nog wat meer gezakt is en de nog steeds erg drassige wei opgedroogd, kunnen we die bomen ook niet weghalen. Hopelijk blijft het voorlopig droog.
De vloeren in woonkamer en keuken zijn flink beschadigd, maar verder valt het allemaal mee gelukkig.

The water is back where it belongs, in the Elz.
Meanwhile the fence was repaired so the dogs can go out again. What remains is the log dam in the Elz, which probably caused the flooding. The water had to find another way. Until the water in the Elz drops some more and the very wet meadow dries some more, we can't remove the logs. Hopefully it doesn't rain or snow to much.
The floors in the livingroom and kitchen are severely damaged, but that's about all, luckily.

En toen kwam het water...... and then the water came......

2011-01-13T13:25:00.000+01:00

Vrijdagmiddag 7 januari.
Er was eens de idyllische Kolliger Mühle, paradijs voor mens en dier.
Toen ineens stond er water op de hondenwei. Het was aan het dooien en er lag veel sneeuw, maar dat het zo snel zou gaan......
's Middags nog is de brandweer gekomen om de deur naar het ketelhuis, met alle waardevolle apparatuur, zo goed mogelijk af te sluiten en ook de deur van ons woonhuis naar het terras. Bleek 's avonds het water gewoon aan de voorkant binnen te willen komen. Brandweer weer gekomen en geholpen om onze woonkamer leeg te ruimen. Was maar goed ook, want de volgende dag stonden de woonkamer en het lage deel van de keuken onder water. Plus de Innenhof en een groot deel van de weides. De omheining voor de honden hield erg veel water tegen vanwege alle rotzooi die het water meevoerde, boomstammen, takken, stenen etc., dus de halve omheining afgebroken, een deel was overigens al door het water vernield....
Gelukkig hadden we bijtijds de stroom van de septic tank afgehaald want die was inmiddels ook verzopen.
Grote dank gaat uit naar de gasten in het Wohnhaus die zeer geholpen hebben om de gigantische watermassa nog een beetje in goede banen te leiden.
Inmiddels is het water gezakt en volgt weer de loop van de Elz.

De nacht van vrijdag op zaterdag hebben we in het Gästehaus geslapen, sindsdien slapen we in het Wohnhaus. We kunnen nog niet definitief terug omdat de vloer in de woonkamer - antieke gebakken franse plavuizen - maar niet wil drogen.
Gisteren heb ik de pc in de keuken opgesteld en aangesloten, want tja, de reserveringen voor de vakantiewoningen moeten wel doorgaan. Telefoon is er ook alleen in ons huis, met de mobieltjes is de ontvangst abominabel. Maar in ieder geval zijn we weer aangesloten op de rest van de wereld.

De honden vinden het maar niks. Dwyn wil het liefst terug naar haar eigen huis, Tuur verveelt zich dood, want die kan nu niet rennen en vliegen op de wei. Nou ja, het kan wel, maar er is geen fatsoenlijke omheining meer en dan worden de verlokkingen om te gaan jagen wel erg groot.......

Voor vandaag en morgen is er Dauerregen voorspeld en kans op hoog water. Ik heb besloten dat deze beker aan ons voorbij gaat.

To everybody...

2010-12-18T08:10:00.000+01:00

Bruno......

2010-12-17T15:24:00.000+01:00

.........ontstoken hoektand deze keer.
12 Dagen antibiotica en aanstaande dinsdag onder het mes.

.....inflamed tooth this time.
12 days antibiotics and coming tuesday surgery.

Winter in Kollig

2010-12-11T07:50:00.001+01:00

En dan nog dit.

Ik zet het onderaan deze post zodat iemand die het niet wil, er niet naar hoeft te kijken.

Gisteravond zo rond 24.00 uur, gingen de honden nog even naar buiten. Ze slapen momenteel in huis omdat Bruno de ene ontsteking na de andere heeft, nu weer aan zijn afgeslepen linker hoektand waardoor de onderkaak dik werd.

Enfin, ze waren nog niet buiten of ik hoor een hoge gil. Ik met de zaklamp erachteraan, zie ik op een afstandje iets zwarts (het is tenslotte donker) tussen de honden op de grond liggen waar ze maar tegenaan blijven duwen. Ze hebben duidelijk iets gevangen.

Ik ben nou ook weer niet zo'n held, dus ik stuur Mies naar buiten.

We manoevreren de honden naar binnen. Even later komt Mies terug.

De prooi leeft niet meer. Het is een...

And then this.

I put i tat the bottom of this post so someone who doesn't want to, doesn't have to look at it.

Yesterday, at around 24.00, the dogs went out. Momentarily they sleep indoors because or Bruno has one inflammation after the other, now his left fang in the lower yaw, which was thick.

Anyway, they were hardly outside or I heard a high scream. I went out with a torch to investigate. I found them standing around something black lying in the snow.

Because I'm not that big a hero I called Mies. We managed to get the dogs in the house, Mies went to see and came back a little later. The prey is dead. It's a.....

....prachtig vosje. Nauwelijks iets aan te zien.
Hoe de vos in de hondenwei kwam weten we niet.
Wie het gedaan heeft? We verdenken Tuur. Dwyn ziet geen steek meer en Bruno is geen jager dus er is eigenlijk maar een verdachte.
We zullen de boswachter vragen wat we met het vosje moeten doen.

....beatiful fox. Shows hardly any injuries.

How the fox came into the dogs pen we don't know.

Who actually did it? We suspect Tuur. Dwyn doesn't see a thing, Bruno is not a hunter so actually there's only one suspect.

We'll ask the forester what to do with the fox.

Ons wolfje...... our little wolf

2010-12-10T13:03:00.000+01:00

Winter.........Happy dog

2010-12-09T11:28:00.000+01:00

Eindelijk na maanden mijn camera weer eens tevoorschijn gehaald en wat foto's gemaakt van de winter in het Elztal. Scherp zijn ze niet, want ik heb de precieze werking van mijn nieuwe Canon nog steeds niet in de vingers. Maar het feest van de winter - voor de hondjes dan toch, wij zaten gisteren met de auto vast in de sneeuw- wil ik jullie niet onthouden.
Eerst maar een impressie van de watermolen in de sneeuw:

Ja, en dan de hondjes. Onze Noor is werkelijk in zijn element, zo gek als een klink zeg maar.

Zo blij, zo blij

In en uit beeld, zo snel

Hopla

Bruno wil je spelen?

Dwyn wel, maar dan echt!

Mooi Dwinneke wolvinneke

Och wat lief.

Klik op de foto voor een vergroting, hij is mooi!

Was sich liebt, das neckt sich, vooral als het om Tuur's verjaardagsspeeltje gaat.

Verjaardag...... Birthday

2010-11-24T11:58:00.000+01:00

Gisteren, 23 november, was hij jarig, Tuur. Twee is hij nu.
Yesterday, 23 november, was his birthday, Tuur. He's two years old now.

Heel gemeen heeft Dwyn zijn verjaardagsbot gestolen. Maar gisteravond kreeg hij nog een knuffelaap en was helemaal gelukkig!
Very mean, Dwyn stole his birthdaybone. But yesterdayevening he got a cuddly monkey and was completely happy!

Alles weer oké..... everything okay again

2010-11-18T10:12:00.000+01:00

Nadat we gestopt waren met de cortisonen, ging Bruno met sprongen vooruit.
Het gaat goed met hem.
After we stopped with the cortisones Bruno got better every day.
He is doing fine now.

En nu weer...... And now......

2010-11-04T15:47:00.000+01:00

Hele darm ontstoken. Bij Bruno. Arm dier.
Het waren weer die kleine dingen die mij het idee gaven dat er iets niet goed was.
Röntgenfoto's gemaakt, weer antibiotica, en cortisonen deze keer.
Oorzaak? Geen flauw idee.

Inflammation of the intestines. Bruno. Poor creature.
It were those little things again that gave me the idea that something was wrong.
X-rays, antibiotics again, and cortisone as well this time.
Cause? No idea.

Longontsteking - pneumonia

2010-09-23T06:25:00.002+02:00

Hij at slecht, met hele lange tanden, of helemaal niet. Maar ja, Bruno is geen geweldige eter, nooit geweest.
Hij kokhalsde regelmatig, ook snoof hij veel (reverse sneezing), maar ja, dat doen ze allemaal wel eens.
Hij was een beetje mat, en vond rebelse Tuurtje toch wel heel lastig worden. Wij beschermden hem inmiddels daartegen. Want Tuur kan een groot (letterlijk en figuurlijk) lastpak zijn.
Hij bleef verder vrolijk en ging graag mee wandelen, ontlasting was goed.
He didn't eat well, picked at his food, or ate not at all. But then, Bruno never has been a good eater.
He heaved regularly, suffered from reverse sneezing, but then, they all do sometimes.
He was a bit flat and tired, and found Tuur becoming more and more a nuisance. We protected him against that. Because Tuur can be a big (in both senses of the word) nuisance.
Apart from that he stayed good humoured and loved to go walking, stool was good.

Maar gisteren, na een bot met moeite naar binnen gewerkt te hebben (dat was raar, als hij niet wil eet hij niet, nu wel omdat hij honger had, maar wat kostte het veel moeite) en vervolgens met de bek open te gaan liggen hijgen, vertrouwde ik het echt niet meer.
Dus naar de dierenarts.
But yesterday, after having eaten a bone with difficulty (that was strange, if he doesn't want to eat he doesn't eat, now he did while he was hungry, but it wasn't easy) and after that lying panting with his mouth open, I got suspicious.
So we went to the vet.

Blijkt Bruno een zware longontsteking te hebben! Al meer dan een week!
Ik kon me wel voor mijn kop slaan, had ik toch goed gezien dat er iets niet in orde was met hem.
It turns out that Bruno has severe pneumonia! More than a week already!
I could have kicked myself, somehow I knew all along there was something wrong with him.

Hij krijgt nu antibiotica en pijnstillers, hopelijk slaat het aan.
Now he gets antibiotics and painkillers, hopefully they catch on.

Wat zijn het toch bikkels, die Saarlosen.
They are hard as a rock, those Saarloos.

Spelen, knuffelen en poseren... Play, cuddle and pose

2010-09-08T07:44:00.018+02:00

We hebben deze week bezoek. Bezoek waar de honden onmiddellijk en onvoorwaardelijk verliefd op zijn geworden. Dit bezoek heeft dan ook een aangeboren gevoel hoe om te gaan met de verscheidenheid in karakter van de Saarlooswolfhond.
Bruno wil alleen maar in de buurt van Mandy zijn, Dwyn de hele dag geaaid en Tuur vindt die wat langere wapperende haren (langer dan die van ons) super interessant. Kun je dat eten?
We had a visitor this week. A visitor the dogs immediately and absolutely fell in love with. This visitor had an inherent felling how to treat the difference in character in the Saarlooswolfhond.
Bruno only wants to be near Mandy, Dwyn wants to be caressed all day and Tuur finds the longer blowing hair (longer than ours) very interesting.

De eerste plaatjes zijn gewoon voor de mooi (ik had een andere volgorde en verhaallijn in gedachten maar sinds mijn nieuwe pc doet dit blog niet wat ik wil..) Klik op de foto voor een vergroting.
The first pictures are just for the beauty of them (I had a different order in mind but since my new pc this blog doesn't do what I want) Click on the picture for an enlargement.

Bruno vindt de mensen interessanter dan het lekkers, in tegenstelling tot die andere twee veelvraten.

Bruno thinks people are more interesting than treats, contrary to the other two wolverines.

in vol ornaat

in best bib and tucker

Sorry, niet scherp en overbelicht.

sorry, not in focus and overexposed

ons mooie meisje

our pretty girl

Er werden de nodige knuffels uitgedeeld:
A lot of hugs were handed out:

letterlijk en figuurlijk in dit geval.

in both senss of the word in this case

Wat is ze lief!!!!

She is so sweet!!!

Meer, meer, meer..

More, more, more.

Zaterdag was het mooi weer, tijd voor een speelsessie:

Saturday the weather was nice, time to play:

Waar is mijn aap?

Where is my monkey?

Hij is toch echt van mij!

It really is mine!

Ga weg aap, dit is mijn bal!

Monkey go away, this is my ball!!

Hier was de bal nog heel....

Here the ball was still in one piece..

Tuur wil zijn speeltjes altijd graag met Bruno delen...

Tuur always likes to share his toys with Bruno...

maar verder eigenlijk met niemand!

but rather not with someone else!

weer sorry, weer onscherp, maar wel leuk.

sorry again, out of focus again, but nice.

Het zondagse uitstapje naar het Wild- und Freizeitpark Klotten was erg geslaagd. De honden hebben zich van hun beste kant laten zien: veel drukte, veel mensen, flink wat honden, een hoop herrie, geen centje pijn. Ik vraag me wel eens af of ik wel echte Saarlosen heb.....

Alleen toen een gigantische adelaar zijn vleugels spreidde en begon te schreeuwen bij het zien van de honden, moest Bruno even nadenken.

In de wolven ( 4 volwassen wolven en 7 welpen!, erg leuk) waren ze eigenlijk niet geïnteresseerd. Dwyn en Tuur hadden meer oog voor de zwijnen, ze zouden het liefst bij ze in hun gigantische verblijf gesprongen zijn.

En de bezoekers, die vonden onze honden veel interessanter dan de echte wolven.

Rare wezens, die mensen.

Our sunday daytrip to the Wild- Freizeitpark Klotten was a succes. The dogs showed their best side: a lot going on, a lot of people, several dogs, a lot of noise, no problem at all. Sometimes I ask myself if I really have real Saarlooswolfdogs....

Only when a big eagle spread his huge wings and started screaming by seeing our dogs, Bruno had to think a little.

The dogs were not at all interested in the wolves (4 adults and 7 cubs!, lovely). Dwyn and Tuur were more taken by the swines, they'd rather have jumped into their huge pen.

And the visitors, they were far more interested in our dogs than in the real wolves.

Strange creatures, people.

Slecht zicht.... Bad eyesight

2010-08-18T06:49:00.006+02:00

Het is weer zomer. Dwyn heeft grote problemen met haar zicht. Ik moest er even aan herinnerd worden (bedankt Annelies!) dat tussen deze twee een verband bestaat. Veel licht, veel zon, kleine pupillen, stekeblind, zoiets.
It's summer again. Dwyn has big problems with her eyesight. I had to be reminded (thanks, Annelies) that those to are related. Lots of light, lots of sun, small pupils, blind as a bat, something like that.

Maar er is meer, de gedragsveranderingen gaan door en hebben toch wel verstrekkende gevolgen, ook voor ons.
But there's more, the behaviour changes go on and do have far-reaching consequences, for us also.

's Ochtends ga ik altijd eerst met Bruno en Dwyn wandelen, Tuur gaat dan in de bench. Drie tegelijk is nu eenmaal teveel als er plotseling een ree of een haas oversteekt. Daarna ga ik met Tuur. Dat kost wat voorbereiding, want Dwyn is het daar helemaal niet mee eens. Ondanks de dagelijkse routine en ondanks dat Bruno bij haar is sputtert ze steeds meer tegen, afleiden met een varkensoor is vaak niet meer voldoende. De deur naar de keuken gaat op slot, de deur naar boven naar de poezen gaat op slot, de buitendeur gaat op slot en de deur naar het toilet zet ik open. Vervolgens probeer ik weg te sluipen met Tuur. Soms hoor ik Dwyn op honderden meters afstand piepen en proberen uit te breken. Als we terug komen is ze compleet hysterisch, elke dag weer.
Early mornings I always take Bruno and Dwyn for a walk first, Tuur goes in his bench. Three dogs at the same time is to much when a deer or hare crosses our path. Then I take Tuur. This takes some preparation because Dwyn does not agree with that. Despite de daily routine and despite the fact that Bruno stays with her, she protests more fiercelyl every time, distract her with a pigs ear isnot enough anymore. I lock the kitchen door, the door upstairs to the cats, the door to the outside and I open the toilet door. Then I try to sneak away with Tuur. Sometimes, hundreds of meters away, I hear Dwyn whining and trying to break out. When we come back she is completely hysteric, day after day.

Afgelopen week zijn we een dagje met zijn allen op pad geweest in de bus. Een aantal keren zijn we gestopt om o.a. de honden wat beweging te geven. Als we de deur opendoen stort Dwyn zich naar buiten, waar ze dan volledig gedesoriënteerd op zoek gaat naar ons (we staan vlakbij). Het duurt minuten voordat ze weer rustig is. Onbekend terrein is duidelijk een beproeving voor haar.
Last week we made a daytrip in the bus, all together. A few times we stopped to walk the dogs.
At opening the door Dwyn threw herself out, completely disoriented looking for us (who stood beside her). It takes minutes before she calms down. Unknown territory obviously is an ordeal for her.

Ook in en om het huis zorgt ze er voortdurend voor dat ze weet waar ik ben (behalve als ze achter een muis, mol of iets dergelijks aan zit).Nu had ze altijd al verlatingsangst (bloed aan het plafond) maar als ze samen was met een andere hond ging het altijd wel, nu neemt die angst extreme vormen aan.
Also in and around the house she constantly makes sure that she knows where I am (except when she is busy chasing a mouse or a mole or something like that). She has always had great fear to be abandoned, this fear goes into extremes now.

Zondag heeft het hier de hele dag gestortregend. Tussen de buien door zijn we even gaan wandelen, samen met mijn zus die op bezoek was. Het bospad lag vol met plassen. Het was donker bewolkt weer, dus Dwyn was redelijk op haar gemak en liep keurig naast mijn zus. Tot het stuk met de plassen. Daar ging ze precies in het spoor van mijn zus lopen, totdat we de plassen voorbij waren. De weerspiegeling in de plassen maakte haar erg onzeker, voor de zekerheid ging ze volgen.
Sunday it rained heavily all day. Between the showers we went for a short walk, together with my sister who was visiting. The forest path was full with puddels. The weather was dark and cloudy, so Dwyn was fairly at ease and walked next to my sister. Until the puddles. There, she started walking exactly in my sisters' trail, until we passed them. The reflection in the puddles made her very unsure, to be sure she followed.

Onlangs ook hebben we de hondenwei in tweeën gedeeld, zodat wanneer er andere honden zijn, onze honden daar niet steeds mee geconfronteerd worden. Dat is een stuk rustiger voor met name Dwyn. Toen de omheining klaar was heb ik de honden naar buiten gelaten, die spurtten natuurlijk zoals gewoonlijk de wei in. Op twee meter voor de nieuwe omheining ging Dwyn vol in de remmen, toen zag (of voelde) ze hem pas.
Als er geen honden zijn, kunnen we de omheining open zetten zodat de honden de hele wei hebben. Ook die opening hebben we Dwyn moeten laten zien. Ze gaat er heel voorzichtig doorheen.

Alles wijst erop dat Dwyn straks helemaal blind zal zijn. Soms zie ik het aan de blik in haar ogen, zo'n starende blik in het niets met van die grote witte vlekken op haar ogen door de cataract. Ze draait ook steeds vaker met haar kop en/of haar oren, doet steeds meer met haar gehoor.
Recently we divided the dogmeadow into two, so that, when there are other dogs on the premises, our dogs don't have to be confronted with them all the time. For especially Dwyn this is much more peaceful. When we finished the new fence I let the dogs out, they ran as usually outside. Only two meters before the new fence Dwyn saw it, she had to brake fiercely. When there are no dogs visiting we open the new fence. This opening as well we had to show Dwyn. She is very careful going through it.
All signs point to complete blindness in the future. Sometimes I can see it in her eyes, a staring look into nothing with big white spots on her eyes from the cataract. Increasingly often she turns her head and/or her ears, using her hearing more often.

Ons Dwinneke wolvinneke, die altijd haantje de voorste wilde zijn, wordt steeds meer een volger, noodgedwongen. Ik hoop dat ze in staat is om zich daaraan aan te passen. Ze weet gelukkig dat wij alles zullen doen om haar daarbij te helpen.
Our little wolflike Dwyn, always our cock of the walk, becomes a follower more and more, out of sheer necessity. I hope she will be able to adjust to it. Luckily she knows we will do everything we can to help her with it.

Temperament en experiment

2010-08-01T09:13:00.009+02:00

Zo zijn daar....

Bruno....

en Dwyn...

en het Loreleitje, oftewel Lodewijk, Joris, Jansen, Tureluurtje, kortom Tuur

never a dull moment zullen we maar zeggen.

Een groot verschil in temperament en vooral energie.

A big difference in temperament and especially energy.

Springen, dansen, vliegen en natuurlijk pesten zijn Tuur's grootste hobby's. Dat hij vervolgens zeer regelmatig ongenadig op zijn donder krijgt, kan dan niet uitblijven.

Jumping, dancing, flying and of course teasing are Tuur's biggest hobby's. That he, as a result of all this, very regularly gets a beating, is unavoidable.

Niet dat hij daar mee zit overigens....

Not that it bothers him....

Geen wonder dat hij op de hondenschool tegenwoordig in de Raufergruppe zit, een groep honden, reu en teef, die bij sommige soort/seksegenoten (net zo dominant en vaak ook groot) toch echt vindt dat maar meteen uitgemaakt moet worden wie nu werkelijk de baas is.
No wonder that at dogschool he is in the "Raufergruppe" (let's say the rascalgroup) at present, a group of dogs, male and female, who thinks that, with some other dogs (as dominant and often as big as they themselves are) they immediately have to determine who really is the boss.

Want, voor de duidelijkheid, Tuur kan met heel veel honden heel goed overweg, het probleem zit hem in de honden die zichzelf net zo belangrijk vinden als Tuur zichzelf vindt.

Because, to be absolutely clear, Tuur is very good with many dogs, the problems are those dogs (males) who find themselves as important as Tuur finds himself.

Bedoeling van deze groep is dat de honden leren dat ze een ander weliswaar niet hoeven te mogen, maar hem of haar dan gewoon negeren, dus accepteren.

En ik moet zeggen, ondanks dat we pas twee lessen hebben gehad, het werkt!

Voornaamste crux van dit alles: baasje blijft rustig, ontspannen en soeverein.
Makkelijk gezegd, moeilijk gedaan, want honden zoals Tuur merken onmiddellijk wanneer die rust en ontspanning slechts een pose zijn...

Aim of this group is that the dogs don't have to like each other but should accept or ignore one another.

And I must say, despite the fact that we just had only two lessons, it works!

Most important of all: the owner stays calm, relaxt and sovereign.

Easy said, hard to do, then dogs like Tuur notice right away when this calmness and relaxation are just a pose...

Op de cursus wordt gewerkt met afleidingsmanoeuvres, zoals het favoriete speeltje.

Tuur houdt erg van voetballen (echt waar! nog steeds)

In class we work with diversionary tactics, such as favorite toys.

Tuur loves football/soccer (he really does! still)

Helaas werkte dat niet, vooral niet toen zijn grootste rivaal, een Akita, dacht de bal mee te moeten nemen. Maar met een paar brokjes (vreetzak!) was de situatie snel weer onder controle en konden ze elkaar weer voorbij lopen zonder ook maar een grauw of snauw of getrek aan de lijn.

Unfortunately it didn't work, especially not as his biggest rival, an Akita, thought he could take the ball. But with some treats (pig!) the situation was under control again in no time and both dogs could pass each other without any growling whatsoever or pulling at leashes.

Het experiment waar ik het in de titel over heb slaat op mijn oefenen met de nieuwe camera en telelens. Grootste probleem is de bewegende beelden scherp te krijgen. Soms is ook de kleur van de foto ineens heel anders.
Dat is op de foto's ook wel te zien.

The experiment I talk about in the titel concerns my practicing with my new camera and telephoto lens. Biggest problem is to get really sharp moving actions. Sometimes also the colour of the pictures suddenly is very different. You can see it in the pictures.

Toch Tuur?... Tuur after all?...

2010-07-20T06:42:00.002+02:00

Dwyn was mijn hoofdverdachte, die is zo razendsnel.
Maar gisteren vond ik in Tuur's nachthok waar alleen hij eigenlijk in gaat - je moet over wat drempels heen om weer de kennel in te gaan na zo'n brute moord - nog wat delen van Bolleke's vacht. Was het dan toch Tuur? Of was het een gezamenlijke actie?

Dwyn was my prime suspect, she is so fast.
But yesterday in Tuur's pen, where only he enters - you have to cross some barriers before you go into the kennel again after such a brutal murder - I found some parts of Bolleke's fur. Was it Tuur after all? Or was it a collective action?

We hebben Bolleke in de kruidentuin begraven, verboden gebied voor de honden.
We buried Bolleke in the herb garden, forbidden territory for the dogs.

Bolleke

2010-07-17T18:28:00.002+02:00

Ons Bolleke poesje, 11 jaar oud, dochter van Olleke, moeder van Robbie, is niet meer.
Vannacht of vanmorgen vroeg is ze ten prooi gevallen aan een stel wolfmonsters.
Ze kwam dit keer, zoals normaal wel, niet op mijn roepen.
Tenslotte toch maar, zonder dat Bolleke binnen was, de honden uit de kennel gehaald.
Na een korte begroeting liepen Dwyn en Tuur terug de kennel in, kwamen even later weer naar me toe, Dwyn met Bolleke in haar bek. Braaf legde ze Bolleke voor me neer.

Soms......... zou je ze wat, die wolfjes.

Our Bolleke cat, 11 years old, daughter of Olleke, mother of Robbie, is gone.
Last night or early this morning she got caught by a couple of wolfmonsters.
This time, like normally she did, she didn't show up after my calling her.
At last I went, without Bolleke being in the house, and got the dogs out of their kennel.
After a short hello Dwyn and Tuur went back into the kennel and showed up again a few moments later, Dwyn with Bolleke in her mouth. As a good girl she lay Bolleke at my feet.

Sometimes........ you'd wish them something, those wolves

Honderden foto's heb ik van de honden, voor foto's van Bolleke moet ik op zoek in oude albums.
I have hundreds of pictures of the dogs, for pictures of Bolleke I have to go looking in old albums.

Dag Bolleke, mooi , nieuw (er was een Bolleke 1, overreden toen haar jongen 5 dagen oud waren), lief, klein superspeels Bolleke. We zullen je missen, net zoals je moeder je zal missen.
Bye Bolleke, beautiful, new (there was a Bolleke 1, killed by a car as her children were 5 days old), dear, small, playful Bolleke. We'll miss you, as will your mama.

Een vredig tafereeltje / a peaceful scenery....

2010-06-10T10:26:00.002+02:00

..., zo lijkt het, maar schijn bedriegt.

Dwyn was al een tijdje in haar eentje in huis. Toen ik buiten ging kijken lag Tuur plat tegen de omheining aangeplakt, half op zijn rug, doodstil en zo onzichtbaar mogelijk. Bruno lag er doodgemoedereerd voor, rustig om zich heen kijkend.
Ik vermoed dat het ging om de kippenpoot die Bruno begraven had omdat hij hem op dat moment niet hoefde. En Tuur had daar af te blijven!
..., so it seems, but apperances are deceptive. Dwyn was alone in the house, quite a while already. When I went outside to check I saw Tuur lying glued to the fence, half on his back, dead quiet en as invisible as possible. Bruno lay completely at ease in front of him, looking around.

I suspect it was all about Bruno's chickenbone that he had buried because a that moment he didn't want it. And Tuur should stay clear of it!!

Toen ik terugkwam met het fototoestel had Tuur zich inmiddels iets opgericht, maar op zijn gemak was hij duidelijk niet: gapen, bek likken, bek voortdurend open en dicht en oren op alarmfase 1.

When I came back with my camera Tuur had raised himself a little, but was clearly not at all at ease: yawning, licking his lips, constantly opening and closing his mouth, ears at alarmphase 1.

Stoer als Tuur is besloot hij uiteindelijk toch maar op te staan en zo voorzichtig mogelijk weg te sluipen met als resultaat terug naar af.

Want wat Bruno niet wil, dat gebeurt niet!

Kleine lieve allemansvriend Bruno, Tuur kruipt voor hem (om over het geslijm en vooral het geluid dat hij daarbij maakt maar te zwijgen).

Het heeft zeker een uur geduurd.

Tough as he is, Tuur at last decided to stand up and sneak away as carefully as possible, with as a result back to the beginning.

For, what Bruno doesn't what, doesn't happen!

Small, sweet, everybody's friend Bruno, Tuur crawls for him (to say the least about his sucking up to him and the noises he makes while doing it).

It lasted at least an hour.

Ik hoop dat een en ander op de foto's goed te zien is, ook al zijn ze verkleind.

I hope the pictures show what I meant to demonstrate, even though they are reduced in size.

Kom eens hier.....

2010-06-07T17:03:00.006+02:00

Het is toch zo'n braaf ding, die Dwyn,

She's such a sweet dog, our Dwyn,

De grote chef let heus wel op hoor,

The big chief pays attention,

met een half oog dan toch, en deze keer was dat ook genoeg,

be it with only a half eye, appeared to be enough this time,

het klein jungske was voor de verandering heel braaf, lag gewoon mooi te wezen.

the little guy behaved for a change, just lay there being beautiful.

Ziek.... Ill.....

2010-05-28T07:38:00.003+02:00

En ineens was hij doodziek, Tuur.

Overgeven, diarree, kilo's gras eten die er net zo hard weer uitkwamen en gewoon eten laten staan (nog nooit gebeurd).

Niks ravotten, ondeugend zijn, spelen en vliegen, een zielig hoopje ellende was het, dat duidelijk veel pijn had. Zou het de chocoladepudding zijn waarvan hij tijdens de barbecue een heel klein beetje had gegeten? Alhoewel, daarvoor had hij ook al alles uitgekotst. Twee keer dacht ik wat bloed te zien bij het overgeven en de ontlasting.

De injectie tegen de pijn en misselijkheid die de dierenarts had meegegeven liet hij niet zomaar zetten (en Bruno en Dwyn hielpen ook niet echt), dus de volgende dag zieke Tuur toch maar in de auto gesleept en naar de dierenarts gebracht (hij kwijlde niet eens in de auto, zo beroerd voelde hij zich).

Diagnose: dikke darmontsteking. Antibiotica, ontstekingsremmer en alsnog de spuit waardoor hij zich wat beter zou moeten voelen.

En het heeft geholpen, hij is er weer, rebelse Tuur. Knapt zienderogen op, gelukkig.

And suddenly he was terribly ill, Tuur.

Vomiting, diarrhoea, didn't touch his food but ate lots and lots of grass, which came out again in no time.

No playing, no naughtyness, just a heap of misery, with a lot of pain. Could it be the small amount of chocolate pudding he ate? Although, he vomited before that already. Twice I thought I saw some blood in the vomit and faeces.

The vet gave me an injection to let him feel better, but he wouldn't allow me to give it to him. So the next day I dragged him into the car and drove to the clinic.

Diagnosis: large intestines inflammation. Antibiotics, inflammation inhibitor and the injection to make him feel better.

And it worked: he's back again, rebellious Tuur. Getting better visibly, fortunately.

Over bussen en bronnen....

2010-05-22T06:50:00.012+02:00

Eindelijk is hij klaar, de nieuwe hondenlimousine, met speciaal vervaardigd hondenrek, verhoogd laadvloertje (zodat Dwyn met haar blinde oogjes toch naar buiten kan kijken) en aluminium traanplaat aan de binnenkant van de achterdeuren (Tuur-proof). Tuur hoeft nu niet meer op de achterbank, met alle voordelen van dien: we rijden niet meer rond in een harige volgekwijlde vuilniswagen (hopelijk), we kunnen met goed fatsoen passagiers meenemen, evenals bagage e.d. zodat we wie weet nog eens op vakantie kunnen.

Vierwiel aangedreven, met de afgelopen winter in het achterhoofd.

Het is natuurlijk even wennen, vooral voor het nog steeds wagenzieke Tuurtje, maar ze hebben er wel ook een mooi opstapje bij gekregen! En Bruno blijkt, net als ik, de ouwe trouwe Volvo moeilijk te kunnen missen. Maar ja, moet Volvo maar busjes maken....

At last it's finished, the new doglimousine, with especially made dograck, elevated floor (so Dwyn will be able to look out the window) and strenghtened doors (Tuur-proof). Tuur doesn't have to sit on the backseat anymore, so maybe we don't have to drive in a very hairy completely slobbered car anymore, can take some luggage and passengers with us and maybe go on holiday again.

Fourwheeldrive, remembering last winter.

Of course they have to get used to it, especially Tuur, who still gets carsick. And Bruno appears, just like me, to miss our old very loyal Volvo. But then, Volvo doesn't fabricate vans...

En dan is er nog de nieuwe waterput. Eindelijk zijn ze gisteren begonnen met de bouw daarvan. Door een foutje (slik!) van de unteren Wasserbehörden bij de aanleg van de nieuwe septic tank mogen we de oude put niet meer gebruiken. Na bijna een jaar hebben we nu de vergunning voor een nieuwe put.

And then there is the new waterwell. At last they started to built it yesterday. Because of a mistake (!) of the authorities when the new septic tanck was built, we are not allowed anymore to use the existing well. After almost a year we got the permission for the new one.

Om te lachen......

2010-05-03T08:51:00.004+02:00

In tegenstelling tot al het gekissebis, geruzie en elkaar vliegen afvangen, doen wij tegenwoordig waar het allemaal om begonnen is: genieten van onze honden!

Wij als mensen kunnen overigens veel van ze leren.

Contrary to all the fighting everywhere, we do where it was al meant for: enjoy our dogs!

We people can learn a lot from them by the way.

Veel plezier! Have fun!

Let wel: de gezondheid en het behoud van de Saarloos gaan me zeer aan het hart. Ik weet als geen ander wat het is om een hond met erfelijke afwijkingen te hebben.

Maar het moet ook anders kunnen!

Notice: the health and preservation of the Saarlooswolfhond are very dear to me. I know what it is to have a dog with hereditary defects.

But there must be another way!

Foto's

2010-04-23T12:58:00.005+02:00

Eindelijk......de eerste pogingen/ at last.....the first attempts

2010-04-21T07:35:00.002+02:00

Na 2,5 maanden wachten dan toch nog, mijn nieuwe camera. Zonder eerst de gebruiksaanwijzing fatsoenlijk te lezen de eerste foto's gemaakt.

After 2,5 months I got it, my new camera. Without reading the users manaual properly I made the first pictures.

As you noticed, from now on also in english!

Lieve pup...

2010-04-13T07:00:00.004+02:00

Alle puppies zijn lief, daar gaat iedereen zomaar vanuit. Maar is dat ook zo? En wat is lief?

Ik kom hier op naar aanleiding van een onderwerp dat een tijdje terug op een van de fora aan de orde kwam.

Bruno, Dwyn en Anders waren echte knuffelpuppies: aaibaar, aandoenlijk, werden graag op schoot genomen en nog liever min of meer doodgeknuffeld. Lief, lief, lief. En baasje, natuurlijk ben jij de baas.

Tuurtje was (en is) anders. Zoals ik bij het voorstellen van de honden al schreef, vanaf zijn geboorte had hij duidelijk voor ogen wat hij later wilde worden: de baas!

(kijk naar dat oog!)

Natuurlijk was hij aaibaar, aandoenlijk, schattig en mooi. Maar knuffels krijgen of komen halen, daar had hij helemaal geen tijd voor. En lief? Als je het Bruno en Dwyn zou vragen zouden ze daar niet zomaar ja op antwoorden. Want het was een pestkop, zelfstandig, onafhankelijk en al helemaal niet onderdanig. Zomaar aannemen dat iemand anders dan hijzelf de baas is ging er bij Tuur niet in. Bewijs dat eerst maar eens. Ongelooflijk koppig, van jongsaf aan, en vol zelfvertrouwen.

Een hond met karakter, zo noemen ze het ook wel.
Waren de drie anderen binnen twee weken zindelijk, Tuurtje doet het nog steeds af en toe waar het hem uitkomt (gelukkig echt maar heel af en toe...).

Dus lief, nee dat zou ik niet willen zeggen. Desondanks waren we er vanaf dag 1 helemaal verliefd op, een wereldhond.

Het was en is een heel karwei, Tuurtje opvoeden, niet alleen voor mij, maar ook voor Bruno en Dwyn. Die bundelen regelmatig de krachten om het heerschap zijn plaats te wijzen: onderaan de rangorde. En zo is het ook (nog wel).

We schijnen de juiste manier gevonden te hebben, eentje die bij ons, maar ook bij Tuur past.

Zo langzamerhand plukken we de vruchten van ons onvermoeibare gezwoeg. De drie vormen een hecht roedel, ze zijn gek op elkaar. En Tuur is er achter gekomen dat knuffelen toch wel heel erg lekker is. Hij steekt zijn grote neus er graag tussen als ik Bruno en/of Dwyn knuffel en wil dan ook.

Dus inderdaad, soms en steeds vaker, is het een grote lieve knuffelbeer!

Ondeugend, eigenzinnig, koppig, oostindisch doof, slopen, graven, vliegen over tafels en stoelen, hij is en doet het allemaal nog steeds, om over zijn jachtinstinct maar te zwijgen.

Maar dat is Tuur, fratsen en capriolen horen bij hem. Hij brengt leven in de brouwerij, een hele vrolijke hond voor wie het leven een feest is. En zo hoort het ook!

Ik wacht al meer dan twee maanden op mijn nieuwe camera (een koopje en dat zal ik dus blijkbaar weten ook), dus de foto's zijn al ouder......

Je moet wat...

2010-03-18T07:39:00.005+01:00

De deur vanuit de woonkamer naar het terras en de wei heeft de afgelopen maanden nogal een metamorfose ondergaan, een soort afgekloven bot zeg maar.

Tuur krijgt in principe alle deuren open, behalve als ze echt op slot zitten. Niet dat hij het dan niet meer probeert, met als gevolg dat de scharnieren van de deur (zo'n ingewikkeld draai- kiep systeem) nu echt kapot en afgebroken zijn.

De deur mag nu niet meer open tot hij gerepareerd is. Een nieuwe deur komt er pas als meneer rustiger geworden is (hopen mag altijd!).

Lastig is het natuurlijk wel. In plaats: van deur open, ga je verder buiten maar uitkuren, is het nu: riemen aan, naar buiten via de andere deur, naar de wei, poort open, honden erin, riemen af en proberen zelf weer buiten te komen en poort te sluiten zonder dat de honden het door hebben. Als ze weer naar binnen willen hetzelfde verhaal maar dan in omgekeerde volgorde.

Om het mezelf makkelijk te maken zet ik af en toe het raam open. Via de bank klimmen ze in de vensterbank en moeten dan naar beneden springen. Dwyn had het meteen door, als een hinde. Bruno moest er een tijdje over nadenken, maar als hij echt niet langer meer kan wachten danst ook hij door het raam naar de wei. Tuur wil heel graag, springt normaal uit stand gewoon op bijvoorbeeld het aanrecht, maar loopt hier ongelooflijk te schutteren. Hij kan natuurlijk niet achterblijven als hij de andere twee met speels gemak in en uit ziet gaan, dus uiteindelijk lukt het wel.

Schoner wordt het er natuurlijk allemaal niet op. Hopelijk komen ze snel de deur repareren........

Het ventje is ook nog eens aan de diarree, voor het eerst in zijn jonge leven.
Bruno eet 4 van de 5 dagen niet, het is maar goed dat hij zo'n dikke vacht heeft, en
Dwyn, afgezien van haar immer meer toenemende verlatingsangst en onzekerheid als ik ook maar 5 minuten weg ben, gaat het daar heel goed mee.

Het zal de lente wel zijn. Eindelijk lente!

Marter

2010-02-18T17:05:00.001+01:00

Nog steeds een witte wereld hier en tot gisteravond ook vorst.
Ik voer de vogeltjes, dat zijn er nogal wat, en midden op de binnenplaats bij de fontein staat een vogelhuisje. Op het voer komen echter niet alleen vogels af blijkt.

Eergisteravond, het was al donker, de buitenlampen waren aan, sloop er iets richting vogelhuisje. Het was geen eekhoorntje, daarvoor was het beestje te groot. Ik vermoed dat het een boommarter was, misschien een steenmarter.
De marter probeerde eerst tegen de paal van het vogelhuisje op te klimmen, dat lukte niet. Vervolgens sprong hij op het muurtje van de fontein, daarna dook hij in het vogelhuisje en ging heerlijk en uitgebreid zitten smikkelen. Ik begrijp nu waar de vetbollen blijven.

Bruno zag de marter als eerste en ging doodstil heel geconentreerd staan kijken. Tuur merkte de marter pas op toen hij wat meer ging bewegen en raakte heel opgewonden. Het beest heeft wel 20 minuten op zijn gemakje zitten knabbelen, schrok absoluut niet als ik op het raam tikte of het raam opendeed. Onverstoorbaar. Mooi om te zien.

En Dwyn, die had door dat er iets was buiten. Dat las ze af aan het gedrag van Bruno en Tuur. Ze stond de hele tijd naast Bruno naar buiten te kijken, alleen wel compleet de verkeerde kant op, reageerde helemaal niet op bewegingen in en om het vogelhuisje.
Ze zag niks! Normaal hoort of ruikt ze wel dat er iets is en reageert dan ook maar nu waren de honden binnen en had ze dus niets aan haar gehoor en reuk.
Dwyn zou in het donker beter moeten kunnen zien dan wanneer het licht is omdat dan de pupillen groter zijn. Nou, niet dus. Ze zag echt niks en snapte dan ook niet wat Bruno en Tuur aan het doen waren.

Ik weet nu zeker dat haar zicht echt abominabel is, ook in het donker dus.
Afgelopen zondag zijn we boven in het dorp bij het sportparkje gaan wandelen, door de velden (een keer iets anders dan het bos). Daar lag heel veel sneeuw die sterk reflecteerde want de zon scheen.

Ons Dwinneke is een haantje de voorste, wil altijd voorop lopen, anders trekt ze als een gek, aan een stuk door. Zondag niet. Ze heeft de hele wandeling precies achter Mies gelopen, in zijn spoor. Door het felle licht kon ze nauwelijks iets zien en koos de veilige weg.

Het is erg moeilijk te beoordelen hoe veel een hond met cataract (in dit geval) nog precies ziet. Het is nog veel minder dan ik dacht. Ze orienteert zich echt voornamelijk via haar gehoor en haar reuk. Die zijn zo goed ontwikkeld dat je soms niet merkt dat ze vrijwel niets meer ziet.

Geen wonder dat ze soms (in haar onzekerheid) zo erg kan schrikken dat ze fel reageert.
Het blijft een knappe meid, onze Dwyn, letterlijk en figuurlijk.

Winter, nog steeds

2010-02-14T11:29:00.000+01:00

Het sneeuwt alweer een paar dagen, alles is dus nog steeds wit.

Vanmorgen eindelijk het fototoestel maar eens tevoorschijn gehaald en wat winterfoto's gemaakt.
Vooral Tuur kan er eigenlijk niet genoeg van krijgen, hij wordt er alleen maar vrolijk en ondeugend van. Dat levert hem vervolgens regelmatig terechtwijzingen op.

Ik daag uit........
en ik ben op weg.....

maar waar naartoe......

o, ja ja

dat wordt leuk..., want ik ben toch de grootste,

genoeg nu, ophouden!

Alles weer oké

2010-02-09T07:21:00.000+01:00

Poot genezen,
wond boven het oog genezen,
auto genezen,
honden weer lekker los,
Tuur weer zijn oude ondeugende zelf,

laat de lente maar komen!

Never a dull moment....

2010-01-23T18:42:00.000+01:00

Heb je net het geklungel gehad om Dwyn d'r geopereerde poot droog te houden met dit sneeuw/ijzelweer, loopt Tuur een grote Berner Sennen tegen het lijf die hem helemaaaaal niet aardig vond.
Gevolg: een paar gaten boven zijn linkeroog, die de dag na het voorval toch wat dieper bleken dan aanvankelijk gedacht. Tuur voelde zich ook niet echt happy met zijn dikke etterende wondjes.

Dus even naar de dierenarts. Nou ja even... Het was spekglad en mijn altijd betrouwbare stoere Volvo vierwielaandrijving kwam de heuvel naar het dorp niet op.
Auto laten staan, Tuur eruit gelaten, naar het dorp gewandeld en hulptroepen ingeschakeld. Hulptroepen plus tractor naar beneden het dal in en mijn auto opgehaald. Die vervolgens niet meer wilde starten.
Uiteindelijk zijn we toch bij de dierenarts beland. Wond gespoeld en gedesinfecteerd, nietjes erin en met pijnstillers en antibiotica naar huis.

Leed geleden denk je dan. Vlak een Saarloos echter niet uit. Bruno en Dwyn werden als bijen op honing naar de wond van Tuur toegetrokken en kunnen er niet vanaf blijven. Dus ligt alles al een klein weekje vast aan tafelpoot en verwarming. Omdat Tuurtje zelf met zijn poot voortdurend over de wond heen wrijft, gaat die elke keer weer open. Dat schiet niet op. Nu draagt Tuur een moon collar, zo'n zwemband om zijn nek. Gisteren konden we zonder al teveel problemen de heuvel weer op, dus de wond laten controleren en spoelen.

Leuk is het allemaal niet, maar ik hoop dat de wond nu toch heel snel dichtgaat, zodat ze weer heerlijk los rond kunnen dartelen alle drie. Volgens de dierenarts ziet het er naar omstandigheden goed uit.

En mijn auto, daarvan blijkt de vierwielaandrijving kapot. Wordt volgende week gerepareerd.

Nagels, verharen en weer een omgevallen boom

2010-01-08T06:30:00.000+01:00

Dwyn heeft een scheefgroeiende nagel aan haar linkervoorpoot, heel erg scheef, heel erg irritant. Vorig jaar is de nagel verwijderd, maar natuurlijk gewoon weer aangegroeid. En nu was hij weer ingescheurd. Behoorlijk pijnlijk, en lastig.
Dus tussen Kerst en Oud&Nieuw is Dwyn geopereerd om ervoor te zorgen dat die nagel nooit meer aangroeit. Geen grote operatie, wel volledige narcose en een flinke herstelperiode daarna. Haar poot zit in het verband, dat om de paar dagen verwisseld moet worden. Omdat het de nagel is, zal haar poot nog lange tijd pijnlijk zijn.

Haar rechterpoot was geschoren voor het infuus. Op iets heeft ze allergisch gereageerd, hele poot rood. En maar likken als gevolg daarvan. Nu zit ook haar rechterpoot in het verband, nou ja, het been. Ziet er stoer uit zo, maar met die kou, sneeuw en nattigheid buiten hebben verband en Dwyn toch heel wat te verduren.

De eerste nachten heeft Dwyn alleen binnen geslapen en een van ons ernaast op de bank, want het Dwinneke kan echt niet helemaal alleen zijn. Tuur vond het verband erg interessant, vandaar. En hij moest er wel vanaf blijven.

Om onszelf toch ook een goede nachtrust te gunnen hebben we uiteindelijk ook Bruno en Tuur 's nachts in huis laten slapen (Tuur in de bench). En nu denkt Tuur dat het voorjaar is! Hij verhaart als een gek, de vlokken vliegen in het rond. Hij heeft echt een waanzinnige wintervacht.
Het valt niet mee voor Tuurtje, want hij is eigenlijk het liefste buiten. Het kan hem niet koud genoeg zijn en sneeuw, laat maar komen!! Dat wij binnenkort misschien wel ingesneeuwd raken deert hem niet. Lang leve de winter!
Dus Tuur is veel buiten, ik laat hem maar zijn gang gaan. Tot afgelopen maandag, Mies was net na twee weken vakantie weer richting Nederland. Ik zag en hoorde toch wel erg weinig. Maar het is een braaf ventje dus op mijn roepen kwam hij aangesneld: van de overkant van de Elz, buiten de omheining dus. Hoe komt hij daar nu weer, dacht ik nog. Tot ik poolshoogte ging nemen en ja hoor, weer een boom van de overkant van het riviertje omgekieperd, op onze omheining. Een grote gezonde beuk deze keer, zo'n 20-25 meter hoog schat ik. De omheining kon dat natuurlijk niet aan, over een lengte van zo'n 15 meter was die verdwenen.
De derde boom in een paar weken tijd. Met Kerstmis lag er ook ineens een over het bospad.

Hoe dat kan? Het is hier nogal heuvelachtig en rotsachtig, op sommige stukjes vrij steil. Er groeien overal bomen, maar ze hebben allemaal vrij korte wortels. Blijkbaar kan een zuchtje wind of een pakje sneeuw op de takken een boom zomaar doen omvallen.

De beuk ligt inmiddels in vol ornaat in de wei, dat was nog een heel karwei. Hulptroepen uit het dorp kwamen gelukkig vlot. De omheining is voorlopig provisorisch weer dicht. Gelukkig maar, want met een Dwyn die niet ver kan en mag lopen en buiten ons perceel overal glibberige paden en wegen en het wild op een paar meter afstand, is uitlaten een uitdaging op zich. En een omheinde wei dus heel erg broodnodig.

Jazeker, ook het nieuwe jaar zit weer vol verrassingen!

Nieuwjaarswens

2009-12-23T07:09:00.000+01:00

en natuurlijk gelukkig Kerstfeest voor iedereen

Anders

2009-12-21T14:09:00.001+01:00

Morgen, 22 december, is het al weer twee jaar geleden dat onze Anders overleed.

Hij is nu al bijna net zo lang dood als dat hij geleefd heeft.
Wat gaat de tijd toch snel...
Het was toen ook zo koud, weliswaar geen sneeuw, maar alles prachtig wit door de rijp.

Anders vond het heerlijk als het winter was. Hij zou dan ook genoten hebben van de sneeuw en net als Tuur nu het liefste buiten zijn.

Ze zijn o zo verschillend, Anders en Tuur, maar toch ook o zo hetzelfde.

Ik prijs me gelukkig dat het juist Tuur is die in Anders' plaats gekomen is.
Door hem zal ik ook Anders nooit vergeten.

Nieuw, nieuw, nieuw!

2009-12-18T09:46:00.000+01:00

2 Hondenkussens. Vorige week zaterdag gekocht.
Niet al te duur, want je weet maar nooit.

Het eerste heeft geloof ik 2 dagen geleefd, het tweede ging er gisteren en vanmorgen aan.

De schuldige?
3 Keer raden.... alhoewel, vanmorgen had hij hulp, van Bruno.

Hebben we toch nog een beetje sneeuw hier.

3 manieren om...

2009-12-12T07:06:00.000+01:00

.... een deur open te maken.

Bruno springt omhoog, poten op de klink, klink omlaag drukken, en ofwel de deur openduwen ofwel naar zich toetrekken, al naar gelang hoe de deur opengaat. Het gaat wel gepaard met enige krassen rondom de klink want heel precies is hij niet.

Dwyn gooit gewoon alles in de strijd omdat ze het eigenlijk niet kan. Maar als ze vindt dat ze toch echt aan de andere kant van de deur moet zijn (omdat ik daar ben bijvoorbeeld) springt ze tegen de deur, poten alle kanten op, lichaam met het volle gewicht tegen de deur aan en wie weet raakt ze dan behalve de deur en de deurstijl toevallig ook nog wel de klink op de juiste manier.
Je kunt wel raden hoe deur en deurstijl er inmiddels uitzien.

En dan Tuur. Die loopt naar de deur, pakt vrijwel geruisloos de klink in zijn bek en duwt die een klein stukje naar beneden. Voila, deur open. Subtiel, heel subtiel.

Bruno is tot nu toe de enige die ook een deur openkrijgt die hij naar zich toe moet halen. Er staat wel een stoel voor de deur naar de trap naar boven. Daar wonen de katten en die moeten zich veilig kunnen voelen.
De deur tussen de woonkamer en de keuken gaat naar de keuken toe open, helaas. Tuurtje weet dat in de keuken al het lekkers ligt inclusief de inhoud van de vuilnisbakjes achter de keukendeurtjes. Omdat hij die deur binnen twee seconden zo goed als onhoorbaar openheeft, zit deze deur nu op slot!

De schrik van mijn leven.....

2009-11-26T18:48:00.000+01:00

Gisterenmiddag. Honden naar buiten gelaten, waren snel weer terug, maar wilden ook snel weer naar buiten. Op een of andere manier had ik een zesde zintuig, ik vertrouwde het niet.

Gaan kijken, nog maar 1 Saarloos, Bruno. De andere twee waren verschwunden!

Ik keek nog eens goed en schrok me een hoedje. Een oude boom aan de overkant van de Elz was omgevallen, pardoes op onze omheining, waar nu dus een prachtig groot gat in zat.
Met het onbedwingbare jachtinstinct van Dwyn en Tuur, èn het wild dat zo dichtbij is dat het bijna hun bek inspringt, werd ik toch een beetje zenuwachtig (understatement van het jaar!). Aan de alomtegenwoordige jagers dacht ik nog maar niet.

Mies gebeld (onmiddellijk thuiskomen!!!), Bruno aangelijnd, jas aan, laarzen aan en erop los, dacht ik. Gelukkig, gelukkig, gelukkig waren Dwyn en Tuur zo helemaal hoteldebotel van hun vrijheid dat ze nog dicht in de buurt rondspeelden. Of ik was er snel bij, dat kan ook.

Op mijn roepen kwamen ze onmiddellijk aangestormd. Modelhonden zijn het!
De omheining is inmiddels ook weer gerepareerd.

De schade:

Het Nord nest

2009-11-16T07:00:00.000+01:00

Tien dagen voor hun eerste verjaardag hebben ze elkaar weer gezien, de pups van het Nord nest. Ze waren er allemaal: Valpar, Nahanni, Nagaya, Tessa (Ylva) en natuurlijk Tuurtje. Papa Skarv en mama Ax waren in Noorwegen gebleven. Fokker Oeyvind was er wel, en ook opa Fango en oom Akon.

Van links naar rechts op de foto: Nahanni, Valpar, Nagaya, Tuur en Tessa

Jammer genoeg kon Marijke Saarloos er niet bij zijn, omdat Duet elk moment haar pups kon krijgen. Marijke's wederhelft Gerard heeft dat gemis echter dubbel en dwars goedgemaakt. En Duetje heeft braaf gewacht tot Gerard weer heelhuids thuis was!

Een bijzonder nest, dat Nord nest. Ze hebben allemaal ontegenzeggelijk hun eigen karakter, maar ze hebben ook allemaal overduidelijk veel gemeen: de streken vooral, de onvoorstelbare koppigheid (wat een dikkoppen!!), de bovenmatige intelligentie èn de schoonheid. Wat zijn ze mooi, stuk voor stuk!

Wat ik zelf ook erg bijzonder vind, is het duidelijke verschil tussen de reuen en de teven. De teven zijn groot, maar dat valt in het niet bij die twee reuzen van reuen. Akon, toch een grote Saarloos, lijkt klein vergeleken bij Valpar en Tuur. Onze Bruno lijkt een onderdeurtje, een mini saarloos (maar natuurlijk wel de liefste en makkelijkste van allemaal!).

Alle drie de teefjes zijn prachtig slank en sierlijk met geweldig mooie kontjes. Wat heb ik daar van genoten! Dwyn heeft dus concurrentie gekregen.

En karakter, dat hebben ze ook allemaal. Tuur en Valpar hebben we maar niet bij elkaar gelaten, die zouden het liefst elkaar op het gezicht getimmerd hebben om even duidelijk te maken wie nu de baas was. Tuur was op eigen terrein, dus die was dubbel gemotiveerd, ook naar Akon en Fango toe. Tja, zoals ik bij de start van dit weblog al schreef, Tuur wist vanaf het moment dat hij geboren was wat hij wilde worden: de baas!

Van Tessa en Nahanni wisten we het al, dus ook die maar uit elkaar gehouden. Tussen Nagaya, Nahanni en Valpar (en Akon) ging het geweldig, een harmonieus span.

Nahanni, Valpar, Nagaya
En net als in Zaltbommel eind september werden Tuur en Tessa als magneten naar elkaar toe getrokken. Feest, feest en nog eens feest! Die twee liggen qua karakter ook het dichtst bij elkaar: de brutaliteit en levenslust stralen er vanaf, altijd in voor een geintje.

Tuur en Tessa

Valpar is een hele zachte aanhankelijke hond, en schuw. Maar gedurende het weekend ontdooide hij een beetje, de tweede wandeling ging stukken beter en in huis voelde hij zich zekerder en meer op zijn gemak. Dus die komt er wel.

Tuur is een harde, eigenwijze onafhankelijke hond en nergens bang voor. Vrij dus, heel vrij. (begrijp me niet verkeerd, het is een schatje!).

Nagaya, Nahanni en Tessa zijn terughoudend, de een wat meer, de ander wat minder. Tessa twijfelt erg, want die is zo nieuwsgierig dat ze soms vergeet dat ze een beetje terughoudend is. Ze werd overigens helemaal gek toen ze Oeyvind weer zag, straalde van geluk.

Nahanni en Valpar hadden erg veel steun aan elkaar, ze kennen elkaar goed, en lagen steeds kop aan kont onder tafel te slapen.

Valpar, het mooiste gangwerk van allemaal, wat kan die hond dansen, een lust voor het oog!

Valpar

Nahanni heeft een hele schrandere kop met prachtige onderzoekende ogen. Ze houdt zielsveel van Gerard (ook van Marijke waarschijnlijk maar die was er niet) en gaat toch lekker met Oeyvind of Roy en Vivi mee wandelen. Knap hoor!

En Nagayaatje, die houdt van bier! Stiekem dan. Wat wil je ook met zo'n baasje!
Ik vond Nagaya van de teefjes qua uiterlijk en karakter net iets anders dan de andere twee. Nagaya was heerlijk rustig en wat steviger (niet dik!!!!). Erg mooi (of zou dat komen omdat Tuur en zij het meest op elkaar lijken?).

Nagaya en Tuur

Het personeel van de Nord-pups (ja, het zijn wat dat betreft echt net katten) heeft geloof ik ook een leuk weekend gehad. Lekker eten, lekker drinken, veel kletsen, vooral over honden natuurlijk en lekker wandelen. Wij vonden het in ieder geval geslaagd. Het weer speelde ook redelijk mee.

Ze zeggen wel eens dat de baas de hond krijgt die hij verdient, en andersom. Als ik de Nord-pups en hun baasjes bekijk, is het volgens mij precies goed, we hebben allemaal de hond die bij ons hoort en past.
Wat zeg ik nou toch???? De grootste koppigste ezel van allemaal woont bij ons! en wij zijn toch zo meegaand!!!!

Tuur

Ook Tessa (Ylva) heeft ze uiteindelijk gevonden, haar echte baasjes. Ik ben erg blij voor haar en haar baasjes. Je ziet meteen dat het goed is.

Bedankt allemaal!

Tot slot nog dit. Naast al die grote grijze Saarlosen waren er ook nog twee kleinere bosbruine, onze Bruno en Dwyn. We hebben ze wat apart gehouden, alhoewel Bruno bijvoorbeeld geen enkel probleem had met Valpar en Valpar ook niet met hem. Op Dwyn ben ik echt trots. Als er vreemde honden op bezoek zijn wil ze nog wel eens tegen het hek of de deur omhoog vliegen, liefst er doorheen, maar dit weekend deed ze het geweldig. Ook tijdens de gezamenlijke wandeling gedroeg ze zich keurig. Ze keek wel naar Nagaya die achter haar liep, maar heeft geen enkele drang gevoeld om uit te vallen.

En uiteraard stond iedereen versteld door de begroeting die vreemden krijgen van onze wolfjes als ze bij ons binnen komen. Je wordt nog net niet opgegeten!

Foto's Christel van Landeghem, all rights reserved

Mooi hè?

2009-10-30T15:58:00.000+01:00

Van Frank Hasenauer kreeg ik foto's toegestuurd van de Zuchtschau in Nettetal op 26 september 2009 en ons bezoek aan de wolfjes daarna.
Sommige zijn zo mooi dat ze hier een plaatsje verdienen.

Mijn gat, jouw gat, wat voor gat....

2009-10-29T10:07:00.000+01:00

Wat schetste mijn verbazing toen ik gisteren in de namiddag Dwyn aantrof in de Elz (de beek hier) aan de andere kant van de omheining? Bruno en Tuur stonden schaapachtig te kijken hoe ze door het water naar de andere oever ging en vrolijk ronddoolde. Ik als een gek naar buiten met de riem, want er werd net op dat moment flink gejaagd en het wild vloog alle kanten op. Dwyn blijkt dan toch een model hond te zijn, op mijn roepen liep ze keurig richting bruggetje, stapte er overheen en kwam naar me toe. Alhoewel ze er nog nooit op die manier geweest was, wist ze feilloos de weg!
Toen ik de honden eenmaal binnen achter slot en grendel had, ben ik de omheining gaan controleren. Jawel hoor, er onderdoor gegraven. Een heel mooi gat. Dat de omheining niet echt Saarloosproof was wisten we wel, twee en een half jaar zonder problemen is dan eigenlijk wonderbaarlijk. Nu worden er natuurlijk rigoureuze maatregelen getroffen, jammer voor Dwyn.

En dan Bruno's gat.
Prachtig mooi gegraven, midden in de wei, dus geen reden voor zorg. En Bruno helemaal gelukkig!

Maar ja, er lopen er nog twee rond en die vinden zo'n mooi gat natuurlijk niet te versmaden. Ze gaan Bruno dan ook onmiddellijk zijn gat betwisten.

En elkaar, want, ach Bruno, dat is een watje, die duw je zo opzij. Wie van de andere twee de sterkste is, is een heel ander verhaal. Dat kost ook wat tijd, moeite en energie. Je zou niet zeggen dat Tuur minstens 10 cm groter is dan Dwyn.Nog even een felle achtervolging.....en dan weer naar Bruno en zijn gat. Nog even pesten.Uiteindelijk heeft Dwyn er genoeg van en druipt af, helemaal onder het opgeworpen zand.Tuur en Bruno vermaken zich nog even. Het is toch wel een heel mooi gat!

Heksen en Magiërs

2009-10-29T06:48:00.000+01:00

Afgelopen zondag was het heksen- en magiërmarkt in Mayen. In de hele stad, maar vooral in de Genovevaburg kon je heksen, kollen, trollen, enge dwergen en ander ongerief tegenkomen. Een paar prachtige wolfjes mochten daar natuurlijk niet ontbreken, dus samen met Saarloosjes Bren en Dylan en hun baasjes, zijn Bruno en Tuur met mij daar een kijkje gaan nemen. Dwyn bleef thuis, wel zo rustig.
Prachtig weer, dus heel veel mensen, èn honden.
Bruno was uiteraard zijn rustige stabiele zelf, hij sjouwde ongestoord door de mensen- en heksenmenigte. Ook Dylan en Bran deden alsof ze niet anders gewend waren. Wat wil je ook, als je baasje heksengek is!
En Tuur, die vond alles prachtig. Hij ging met zijn voorpoten op de borstwering staan om alles eens goed te bekijken, vlak naast een of ander gedrocht. Dat zwaar geschminkte gedrocht werd uitgebreid besnuffeld en vervolgens helemaal niet eng bevonden. Wat de omstanders van Tuur vonden, die toch echt gigantisch was zo helemaal in de hoogte uitgestrekt, laat zich raden.
Zo'n keer of honderd zijn de honden voor husky uitgescholden, een keer voor Tsjech. Van een Saarloos had nog niemand gehoord. Dat mocht de pret natuurlijk niet drukken.

Schoonheden

2009-10-06T07:57:00.000+02:00

Tussen al die grijze Saarlooswolfhonden op de AVLS-dag van 27 september liepen ook deze twee bosbruine, Bruno en Dwyn.
Ik zou zo verliefd op ze kunnen worden, als ik het al niet was! Wat een plaatje!

De foto kreeg ik via de mail toegestuurd. Hij is gemaakt door Eveline ter Beek. Bedankt Eveline!

Bruno en Dwyn zijn onafscheidelijk, een echt koppel. Voor Dwyn is Bruno voor altijd haar grote broer. Alhoewel ze veel sterker en pittiger is dan Bruno, zal ze zijn leiderschap nooit betwisten.
Samen voeden ze het niet meer zo kleine Tuurtje op. En dat is een heel karwei.

Overigens, de man op de foto mag er ook zijn!

Wolfhond en wolfjes

2009-09-29T07:17:00.000+02:00

Zaterdagmiddag werd het leuk. Na de Zuchtschau gingen we op bezoek bij de wolfjes in Plantaria, Kevelaer. Die zijn nu ongeveer 5 maanden oud.
Bruno was niet zo geïnteresseerd, Dwyn mocht niet, maar Tuur had de tijd van zijn leven.
Het monster jatte zelfs het voer (konijntjes) van de kleintjes, de vreetzak. Gelukkig waren de wolfjes br utaal genoeg om het terug te jatten.

Nuka, een saarlooswolfhondteefje was er ook. Een stukje jonger, stukje kleiner en stukken minder brutaal dan Tuur. Ze werd nogal overdonderd door de wolfjes, vond het dan ook niet zo leuk:

Met dank aan Astrid, het baasje van Nuka, die de foto's gemaakt heeft (en waar dus ook het copyright ligt).

Ezel!

2009-09-29T07:02:00.000+02:00

Iedereen vond hem prachtig, inclusief de keurmeester, op de Spezialzuchtschau in Nettetal afgelopen zaterdag.
Tuur vond het dan ook helemaal niet nodig om zich nog eens extra in te spannen en de show te stelen.
En daar sta je dan......

Het was geen angst hoor, het was gewoon onwil!
Als je zo graag wil lopen baasje, dan doe je het zelf maar. Dus geen prijs, ja die voor de koppigste ezel, dat dan weer wel.
Maar het ventje zal er toch nog een paar keer aan moeten geloven, als hij later ooit nakomelingen op de wereld wil zetten. En het baasje helaas ook...

Tschüss, liebe Martina

2009-09-27T22:14:00.000+02:00

Und dann stand die Welt eine Weile still. Die Nachricht war erschütternd. Und nicht nur für mich: Martina ist tot.
Liebe, freundliche, empathische, unvoreingenommene, unglaublich starke, sich nimmer beschwerende Saarlooswolfhondenliebhaberin Martina. So jung noch.

Martina, ich hoffe, du fühlst dich jetzt wohl, hast keine Schmerzen mehr und bist bei deiner beliebten Tilla und deinem Clyde.
Wahrscheinlich hast du nie geahnt wie hoch ich dich geschätzt habe, für mich warst du Weltklasse.
Weiss, dass wir dich nie vergessen und zusammen (deine Saarloosfreunde) alles tun werden um Michael und deine Hunde zu helfen und unterstützen.

Jedes Mal wenn ich Tuur sehe, werde ich an dich und deine Anni denken.

Ein weiteres Licht in unserer kleinen Kapelle auf der Kolliger Mühle, wo du dich so wohl gefühlt hast, brennt jetzt, für dich.

En toen stond de wereld even stil. Het nieuws was schokkend, en niet alleen voor mij: Martina is dood.

Lieve, vriendelijke, empathische, onbevooroordeelde, ongelooflijk sterke, nooit klagende saarlooswolfhondenliefhebber Martina. Zo jong nog.
Martina, ik hoop dat je je nu goed voelt, geen pijn meer hebt en bij Tilla en Clyde bent.
Waarschijnlijk heb je je nooit gerealiseerd hoe hoog ik je acht, maar voor mij was je wereldklasse.
Weet, dat we je nooit zullen vergeten en samen (je Saarsloosvrienden) alles zullen doen om Michael en je honden te helpen en ondersteunen. Elke keer als ik Tuur zie, zal ik aan jou en je Annie denken.

Een extra kaarsje brandt nu in ons kleine kapelletje op de Kolliger Mühle, waar je je zo goed voelde, voor jou.

Getemd!

2009-09-25T08:44:00.001+02:00

Of toch niet????

Hoogteverschil!

2009-09-17T15:04:00.001+02:00

Bruno, 6,5 jaar en 65 cm
Tuur, bijna 10 maanden en ?cm

Klein maar fijn en groot malloot (of zoiets) zullen we maar zeggen

Mantrailing

2009-09-15T12:56:00.000+02:00

Wat is mantrailing?

Mantrailing is het opsporen van een specifiek vermist persoon. Dit gebeurt aan de hand van een geurartikel waar de geur van de betreffende persoon aanzit.
Op de plaats van vertrek voor de zoektocht krijgt de hond zijn tuigje aan. Het tuigje zegt hem dan dat hij aan het werk moet. Aan het tuigje zit een lange lijn van ongeveer 5 meter.
De hond ruikt aan het geurartikel (bv. een t-shirt; ongewassen natuurlijk!), krijgt zijn startcommando en gaat op pad. In tegenstelling tot onder meer lawinehonden zit een hond die mantrailt dus aan de lijn. Die lijn wordt strak gehouden.

Mensen verliezen duizenden huidschilfers per dag. Die hangen in de lucht. Afhankelijk van de sterkte van de wind verspreiden ze zich over een groter of kleiner gebied. Dit spoor volgt de hond tot hij de bewuste persoon gevonden heeft. Want daar gaan we natuurlijk van uit.

Wie doet het?

Bruno! En goed ook!

Waarom?

Met Tuur is elke dag een avontuur: wat zal hij vandaag weer eens uitvreten?
Dus dit ventje krijgt meer dan voldoende aandacht. Bovendien gaat hij minstens een keer per week naar de hondenschool.
Dwyn vraagt veel aandacht vanwege haar uitgesproken karakter. Door haar groter wordende onzekerheid vanwege haar afnemende gezichtsvermogen (wat ze compenseert door maar bij voorbaat de aanval te openen) ben ik met haar begonnen met lessen om de vertrouwensband te versterken zodat ze, als ik er bij ben, na verloop van tijd hopelijk helemaal niet meer in de stress hoeft te schieten.

Tja, en de makkelijkste schiet er dan wel eens bij in. Dus met Bruno ben ik een cursus mantrailen gaan doen. In het begin was het even wennen, maar inmiddels vindt hij het helemaal geweldig.
Als zijn stoere tuigje voor de dag komt, is hij nauwelijks nog te houden.
We oefenen in het bos, in de stad, overal eigenlijk. De baasjes van de andere cursistenhonden spelen voor vermist persoon. Als de vermiste gevonden is, is er natuurlijk wat lekkers.
En onze Bruno, vaak kieskauwende Bruno, weet niet hoe gauw hij al dat lekkers naar binnen moet schrokken! Ongelooflijk!

En het leukste, het allerleukste van alles, is dat smoeltje van Bruno tijdens en na de oefening. Hij grijnst van oor tot oor! Ik word daar toch zo gelukkig van.

Vorige week zijn we begonnen met de vervolgcursus. Als dat goed blijft gaan en Bruno blijft het leuk vinden, gaan we daarna twee wekelijkse trainingen volgen. Wie weet waar we dan uiteindelijk uitkomen! Bruno, de superspeurder!

Ik moet nog steeds een foto maken van Bruno in zijn tuigje. Zo gauw ik die heb, zal ik hem plaatsen.

Gezondheid

2009-09-13T08:01:00.000+02:00

De Saarlooswolfhond is een Nederlands ras. Een klein ras waardoor inteelt vrij veel voorkomt en helaas ook een aantal daar bijbehorende gezondheidsproblemen.

Ik wil daar verder hier niet al teveel over uitwijden, maar verwijs graag naar de site van de Algemene Vereniging voor Liefhebbers van Saarlooswolfhonden, de AVLS. Op hun site, http://www.avls.nl/ , is ongelooflijk veel informatie te vinden over het ras, de rasbeschrijving, gezondheidsproblemen, wat daar aan gedaan wordt en nog veel meer.

Hier beperk ik me tot onze honden.

Bruno

Onze Bruno is eigenlijk een kerngezonde, vrolijke hond. Hij heeft alleen een vrij grote overbijt, of anders gezegd, een te korte onderkaak.

Het probleem openbaarde zich in de 9e-10e week (met dank aan Francis). Toen we Bruno met 7,5 week gingen ophalen was er nog niets van te zien. Bruno heeft een beugeltje gehad om te proberen met name zijn hoektanden in de onderkaak, die recht omhoog groeiden, in de juiste richting te laten groeien, zodat ze zijn gehemelte niet zouden beschadigen. Dat is helaas niet gelukt, de afwijking was te groot. Vervolgens zijn de hoektanden afgeslepen. Een jaar geleden is dat bij een van de hoektanden nogmaals gebeurd, omdat die nog steeds het gehemelte raakte.

Doordat de kaken niet goed op elkaar passen verliest Bruno alle trekspelletjes en grote botten krijgt hij niet weg. Die begraaft hij liever. Een van de twee andere graaft die dan weer op en heeft een dubbel maal.

Verder heeft Bruno er helemaal geen last van.

Twee nestgenoten van Bruno hebben pra, een erfelijke oogziekte, die tot blindheid kan leiden. Bruno's ogen zijn gelukkig in orde.

Bij Bruno werd wel, tot onze grote schrik, bij een oogspiegeling hier in Duitsland zo'n twee jaar geleden, de ziekte van Pannus vastgesteld, in het Duits Schäferhundkeratitis. Gevolg daarvan zou zijn dat hij de rest van zijn leven een zonnebrilletje zou moeten dragen omdat uv-licht de ziekte verergert.

Omdat deze ziekte bij de Saarloos absoluut onbekend is, hebben we zowel in Nederland als in België zijn ogen nog eens laten testen en gelukkig werd hier de diagnose niet gedeeld. Ook bij het oogonderzoek afgelopen maand werden Bruno's ogen helemaal in orde bevonden!!

Het brilletje kan in de la blijven!

Door de vele, blijkbaar toch wel pijnlijke, bezoekjes aan de dierenarts op jonge leeftijd, gaat Bruno daar nu overigens niet graag meer heen.

Dwyn

Dwinneke wolvinneke is een mooie meid die volkomen in paniek kan raken, vooral als ze alleen gelaten wordt. Ondanks veel oefenen is het niet gelukt daar wat aan te doen. Ze is dus nooit alleen. Er is altijd een mens of hond bij haar en dan gaat het goed.

Dwyn heeft cataract, een erfelijke oogziekte, ook wel staar genoemd. Er zit een vertroebeling op de lens waardoor het zicht belemmerd wordt. Net als pra kan cataract leiden tot blindheid.
In haar linkeroog heeft Dwyn 'driehoekjescataract', rechts een cirkeltje. Op zich vreemd volgens de oogdierenarts, maar volgens haar moeten beide vormen wel aan elkaar verwant zijn.

Dwyn ziet dus slecht. De eerste 5 jaren van haar leven was de cataract bij de oogonderzoeken steeds vrij stabiel. Omdat wij de afgelopen maanden de indruk hadden dat ze weer slechter was gaan zien (hetgeen ook invloed heeft op haar gedrag), hebben we haar ogen nog een keer laten onderzoeken. Deze keer heeft de cataract zich behoorlijk uitgebreid. Afhankelijk van de lichtinval in haar ogen ziet ze nog max. 50%, altijd onscherp/vervormd vanwege de troebeling in haar ogen. Soms zal ze niks zien, met name bij heel zonnig weer als de pupillen klein zijn.

linkeroog copyright: gerlinde janssens rechteroog copyright: gerlinde janssens

Als de zon schijnt is Dwyn het liefste binnen in een vrij donkere kamer. Afgelopen zomer heeft ze tijdens wandelingen steeds achter me aan gesjokt. Nu, nu de herfst invalt en het licht veranderd is, loopt ze vaak weer als vanouds voorop.
Hopelijk wordt nu ook haar vaak extreme gedrag naar andere honden toe wat milder.

Een van haar zussen heeft ook cataract, een ander zusje was een dwerg. Gelukkig is Flitz, het derde zusje, tot nu toe helemaal gezond!
En ondanks alles is Dwyn een heerlijke hond.

Anders

Anders was een hele mooie, hele grote witte Saarlooswolfhond.

Wit is overigens geen afwijking, maar een erkende vachtkleur, naast het wolfsgrauw en bosbruin.
Op 22 december 2007 viel Anders dood naast me neer toen hij binnen wilde komen.
Autopsie wees uit dat hij was overleden aan een maagtorsie, waarbij de milt was meegedraaid en de nervus fagus -de zwervende zenuw- bekneld was geraakt. De laatste twee zorgden ervoor dat er niet eens tijd was voor de gebruikelijke symptomen bij een maagdraaiing om op te treden. De bloedcirculatie werd van het ene op het andere moment geblokkeerd en toen was het ook meteen afgelopen.

Anders was een kerngezonde hond. Hij had alle onderzoeken gehad en shows gelopen om voor de fok te worden ingezet.
De oorzaak van de maagtorsie is tot op de dag van vandaag onduidelijk. Het was een dag als elke andere.

Voor zover ik weet is Anders de eerste, en tot nu toe de enige, Saarlooswolfhond die overleed aan een maagdraaiing.

Tuur

Tuur, nu bijna 10 maanden oud, is een en al levenslust en tot nu toe kerngezond. We hopen en gaan er vanuit dat dat ook zo blijft.

We willen hem graag inzetten voor de fok om een bijdrage te leveren aan de instandhouding van het ras. Als de tijd daar is zullen we alle noodzakelijk onderzoeken laten doen om vast te kunnen stellen of hij geschikt is als dekreu.

Een test is al gedaan. Tuur blijkt drager te zijn van het gen dat dwerggroei veroorzaakt. Op zich is dat geen enkel probleem zolang hij maar niet gekoppeld wordt aan een teefje dat eveneens drager is.

Ik ben ongetwijfeld bevooroordeeld, maar Tuur is echt een pracht van een Saarloosreu die voor de fokkerij een aanwinst zou zijn.

Ik heb ruim voor de geboorte van het nest en na onderzoek van de verschillende lijnen, bewust gekozen voor een pup uit het nest van Ax en Skarv. De toekomst zal uitwijzen of ik daar goed aan heb gedaan. Maar ik heb daar alle vertrouwen in.

Tot slot

Het lijkt een drama, de gezondheid van de Saarlooswolfhond. Zo op het eerste oog ziet de toekomst er niet rooskleurig uit. Maar, er is hoop!

De laatste paar jaar is er grote aandacht voor de gezondheid bij verschillende individuele fokkers, de Nederlandse AVLS en de Duitse en Belgische rasverenigingen. Onderling wordt steeds beter samengewerkt.

Alhoewel uiterlijk en karakter van groot belang zijn, koop je daar natuurlijk helemaal niets voor als er alleen maar zieke honden gefokt worden.

De eerste resultaten zijn ook al bereikt:

Ik noemde reeds het dwerggen. Door inspanningen van de eigenaar van het dwergzusje van onze Dwyn, werd op de universiteit Utrecht het gen gevonden dat voor dwerggroei verantwoordelijk is. De honden kunnen hierop nu getest worden. Vanaf nu hoeft er dus geen enkele dwerg meer geboren te worden!

Even zo vele inspanningen van de bezitters van een Saarloos met degeneratieve myelopathie, een ongeneeslijke ziekte die langzamerhand het gehele lichaam verlamt, zorgden ervoor dat ook het verantwoordelijke gen hiervoor gevonden werd. Ook hier kan nu op worden getest, zodat ook deze ziekte zoveel mogelijk kan worden uitgebannen.

Het onderzoek naar de veroorzaker van pra, een erfelijke oogziekte van het netvlies die tot blindheid kan leiden, wordt nieuw leven ingeblazen door geld te verzamelen om dit onderzoek voort te kunnen zetten.

En dankzij dr. Gerlinde Janssens, oogdierenarts in België met een zwak voor de Saarlooswolfhond, wordt in Helsinki onderzoek opgestart naar het voorkomen van erfelijke cataract, een oogziekte van de lens, die uiteindelijk ook tot blindheid kan leiden en die niet verward moet worden met ouderdomsstaar.

Natuurlijk bezit elk levend wezen vele genen, ook vele defekte genen. De meerderheid kennen we niet. Maar datgene wat we weten, kunnen we onderzoeken en hopen dat de veroorzaker gevonden wordt. Dus we zijn op de goede weg. Met verantwoord fokken zal het ras ongetwijfeld kunnen voortbestaan, ook al weten we zeker:

fokken blijft een beetje gokken!

En Lilo, het laatst bekende geboren dwergje waarvoor de vondst van het gen net te laat kwam, is een pracht van een Saarloos in miniformaat, die dankzij de vanaf zo'n beetje haar geboorte opgestarte behandeling in Utrecht, er ook echt als een Saarloos uitziet en tot nu vrolijk door het leven gaat!

Tuur!

2009-09-03T14:24:00.000+02:00

Tuurtje wist volgens mij vanaf het moment dat hij op de wereld kwam, wie en wat hij wilde worden: de baas!

Dat hij het ooit zal worden zit er dik in, maar voorlopig staat het arme dier helemaal onder aan de ladder. En zo hoort het ook! Hij is tenslotte pas 9 maanden.

Maar echt, deze smaak hadden we nog niet, wat een dondersteen!

Thuis was hij in no time gewend, ging een beetje zijn eigen gangetje en ontdekte zo de wereld. Zijn idool was vanaf het begin onze Bruno. Langzaamaan werd hij ook aanhankelijker naar ons toe, maar Tuur is een hele zelfstandige hond.

Met al onze andere honden hebben we eigenlijk nauwelijks problemen gehad tijdens de socialisatie, dat ging eigenlijk bijna vanzelf. Natuurlijk moesten ook zij aan alles wennen, in vergelijking met Tuur echter was het achteraf een fluitje van een cent.

Nee, dan Tuur. Aan de riem lopen? Waarom? Ik kan toch best zelf bepalen waar ik heen wil! En als jij dat wil bepalen, nou dan ga ik lekker in de remmen en verroer me niet meer! Als een pup een kilo of 8 weegt gaat dat allemaal nog wel, maar zo gauw hij boven de 20 uitkomt wordt er nogal wat geeist van spieren en gewrichten.

Ik kan niet zeggen dat Tuur bang is uitgevallen of terughoudend is. In het begin schrok hij natuurlijk van alles. Hij ging dan zitten om eens goed te bestuderen wat hij nu weer tegengekomen was. De angst was snel weg, de nieuwsgierigheid overwon vrijwel altijd.

Omdat wij nogal afgelegen wonen was ik een beetje bang dat Tuurtje wel eens onze eerste terughoudende Saarloos zou kunnen worden, maar tot nu toe is die vrees gelukkig niet bewaarheid. Elke vreemde persoon wordt snuffelend begroet, elke hond kwispelend gevraagd om te spelen. En zeker als we met zijn allen zijn kan Tuur overal mee naartoe, ook naar de drukke stad met veel verkeer. Hij draait er zijn poot niet voor om!

Zelfs bij de dierenarts loopt hij inmiddels vrolijk mee naar binnen.

Alleen dat autorijden hè. Dat vindt Tuur toch wel heel vervelend. Vooral omdat hij wagenziek wordt. Zonder pilletje geeft hij over, met pilletje blijft het bij kwijlen. Het lijkt langzaamaan wat minder te worden, maar Tuurtje in de auto krijgen is en blijft een hele kunst.

De fratsen

Tureluurtje brengt leven in de brouwerij. Inmiddels is hij een stuk groter (en sterker) dan Bruno en Dwyn en daagt voortdurend uit. Ze hebben er hun poten vol aan. Iemand vertelde me laatst dat ik nu dan eindelijk een echte Saarloos had: alles slopen, alles jatten, deuren en lades openmaken, voortdurend in je gaan hangen, de ondeugd zelf! Tuur is een avonturier die de hele wereld wil ontdekken. Hoe? Met zijn tandjes natuurlijk. Die mooie, grote witte tandjes. Een prachtig gebitje heeft het ventje. Een sterk gebitje ook. Alles kan kapot, is proefondervindelijk bewezen door meneer Tuur.

De hondenschool

Om hem aan zoveel mogelijk andere honden te laten wennen gaat Tuur naar de hondenschool. Hij is daar een totaal andere hond, de rust en soevereiniteit zelf. Iedereen is weg van hem. Als we een keer niet zijn geweest, krijg ik op mijn donder, want met Tuur is de jonge honden groep een stuk rustiger en wordt er veel minder gebakkeleid. Het is geweldig om te zien!

De oefeningen doet hij op zijn Tuurs: rustig aan, ik kom wel. Rent een labrador als een gek naar zijn baasje, Tuur jogt op zijn dooie gemakje mijn richting uit. Maar hij komt wel! Voor iets lekkers doet hij dan ook vrijwel alles.

Ja, het is me er een, die Tuur.

Een hond met karakter, een eigen willetje en met een hoop spatjes.

Maar ook een waanzinnig lieve hond, een prachtexemplaar!

Het begin is er!

2009-09-01T19:59:00.000+02:00

Je kunt het, of je kunt het niet, leven met Saarlooswolfhonden. Niet een is er hetzelfde, ze hebben allemaal zo hun eigen ik. Soms is het makkelijk, soms ontzettend lastig. Een leven vol verrassingen dus, vol met avonturen, leuke en minder leuke zaken.

Om te beginnen eerst maar eens de wolfjes voorstellen.

Dit is Duke Beothuk Tachunga, oftewel Bruno, een bosbruine reu, geboren op 6 maart 2003.

Dat onze eerste Saarloos een bruine zou zijn was zeker.

Bruno is een heerlijke hond, stabiel, ongecompliceerd, makkelijk, absoluut open en vrij en o zo lief!!. Hij is (nog) de roedelchef, ook al is hij maar net aan de maat, zo'n 65 cm. Ons Bruuntje, onze bruine beer, is er de oorzaak van dat we ons hart aan de Saarlooswolfhond hebben verloren. Toen we hem na lang wachten als 7 weken oud pupje in Zuid-Duitsland zijn gaan halen, was het net een klein vosje. Vanaf de eerste minuut was het goed, waar wij gingen, ging Bruno mee, zonder problemen. Nu nog wordt iedereen die hem voor het eerst ziet op slag verliefd op hem, niet alleen vanwege zijn uiterlijk, maar vooral ook vanwege zijn karakter.

Omdat we alle twee drukke banen hadden gunden we Bruno een maatje. Toen hij 7,5 maand oud was kwam, redelijk onverwacht, onze Dwyn (= keltische godin van de liefde).

Dwyn Danuwa de Louba Tar werd geboren op 23 oktober 2003.

Dwyn is van een heel ander kaliber. Het is een schat van een hond voor mensen, daar doet ze haar naam eer aan, maar voor andere teven en met name kleine witte hondjes is ze een heks. En ze kan volkomen en compleet in paniek raken als ze alleen gelaten wordt. Daar wordt ze helemaal hysterisch van, doet alles om bij je te komen en verwondt zichzelf daarmee. Het feit dat ze door haar erfelijke cataract slecht en steeds slechter ziet, speelt hierin ongetwijfeld een rol. Hoeveel is niet met zekerheid te zeggen, maar wij merken dat naarmate haar zicht verslechtert ook haar gedrag in een aantal opzichten extremer wordt. Ondanks haar oogproblemen jaagt ze wel als de beste.

Verder is ze net als Bruno super aanhankelijk, absoluut open en vrij, ze kan overal mee naartoe, en ze is zo sterk als een kerel! In tegenstelling tot Bruno is Dwyn absoluut een vreetmonster.

Met Bruno klikte het vanaf de eerste seconde. Hij is en blijft haar grote broer en voorbeeld, ook al is hij een watje vergeleken met haar. Een prachtig stel samen.

Tja, en daar zou het bij blijven. Tot ik op internet zag dat er in Duitsland een nest was geboren met 3 witte (!) Saarlosen. Ik heb de fokker een mailtje gestuurd om te feliciteren. Die nodigde ons uit om eens te komen kijken. Dat moet je natuurlijk nooooiiiiiit doen!

Maar wij deden het wel en waren verloren. Er zat een witte reu in het nest en die konden we krijgen. Een teefje was, gezien het gedrag van Dwyn, geen optie. En zo kwam Anders in ons leven.

Ajorto Nanouk Anders von der Eickeler Burg werd geboren op 19 augustus 2005 en stierf op 22 december 2007 aan een maag/milt draaiïng.

Zijn roepnaam was Anders omdat hij vanwege zijn kleur nu eenmaal anders was. Hij was groot, heel groot en hij was echt mijn hond.

Ik kon alles met hem doen, had natuurlijk inmiddels ook wel wat praktijkervaring opgedaan!

Anders was onze eerste echte sloper en hij was een graadje wilder dan de andere twee. Gelukkig is Dwyn een hele sterke hond, die twee hebben wat af geravot. Anders was een hele lieve hond, kon goed met alles en iedereen, alhoewel hij graag Dwyn d'r pesterijen afkeek, was open en vrij, maar keek iets meer de kat uit de boom dan Bruno en Dwyn. Hij was klaar voor de fok, helemaal gezond (de vraag of iemand wel een witte reu zou willen gebruiken heb ik mezelf nooit gesteld).

Kort voor zijn dood pikte Anders van de ene op de andere dag het leiderschap van Bruno niet meer. Er heeft een aantal felle gevechten plaatsgevonden. Bij het laatste gevecht hebben we Bruno en Anders met vereende krachten uit elkaar moeten halen. Bruno was behoorlijk toegetakeld en moest geopereerd worden aan zijn oor. Daarna hebben ze 5 weken aan de lijn gelegen in huis en 1 week nog met muilkorf opgelopen. Toen hebben we ze, met ondersteuning van Jos de Bruin, weer bij elkaar gelaten. En het ging goed! Bruno heeft zich geschikt in zijn lagere positie, de rust was weergekeerd.

Ik zal Anders nooit vergeten. Hij was geweldig en ik ben blij dat ik hem nog ruim twee jaar heb mogen meemaken. Enig in zijn soort, dat was hij.

En, ook al wordt dit door velen betwist, ik ben er van overtuigd dat ook Bruno en Dwyn getreurd hebben over de plotselinge dood van Anders. Ook voor hen was dat traumatisch, want ook zij stonden er met hun neus bovenop toen het gebeurde.

Bijna een jaar na Anders' dood is Tuur geboren.

Nord-Ulv Artur Anders, geboren 23 november 2008.

Een schoffie, een doerak, een pietje bell, een apekop, of beter nog, een wilde wolf! Wat een schurk! En wat een schatje!